کمیته‌ی پی‌جوی آزادی دانشجویان دربند

This Weblog is HACKED by Hezbollah

2008-02-15T12:30:00.004+03:30

بسم الله القاصم الجبارين
اي دشمن حق ما دلير و حق پرستيم
برگرد تا سربند يا زهرا نبستيم

اين وبلاگ به همراه آدرس ایمیل seeking.committee@gmail.com پس از عمليات جهاد مجازي هک شد!

اين عمليات مجازی تقديم مي شود به روح پاك و مقدس شهيد عماد مغنيه از فرماندهان ارشد حزب الله كه توسط نيروهاي صهيونيستي به شهادت رسيدند.

جبروتهم تحت اقدام حزب الله
عظمت انها زير گام هاي حزب الله است

تمدید قرار بازداشت مهدی الهیاری

2008-02-13T02:48:00.000+03:30

در پی تماس مهدی الهیاری با خانواده اش، وی اعلام کرد که قرار بازداشت وی تمدید شده است. پس از گذشت 67 روز از بازداشت وی، زمانی که خانواده ی وی در انتظار اعلام وثیقه بودند در کمال ناباوری قرار بازداشت مهدی تمدید شد.

تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه برای سعید حبیبی

2008-02-13T02:39:00.000+03:30

پس از گذشت 72 روز بالاخره سعید حبیبی با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه ی 150 میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد.
آزادی وی را به خانواده ی او و تمامی همراهان که از تلاش برای آزادی این دانشجویانِ آزادی خواه و برابری طلب فروگذار نبودند تبریک می گوییم.

تماس مجدد امین قضایی با خانواده

2008-02-08T10:30:00.000+03:30

پس از نا امیدی خانواده امین قضایی از ملاقات فرزندشان در روز دوشنبه ( روز ملاقات بند 209) وی با خانواده اش تماس گرفت و خبر از سلامتی خود داد. ولی هم چنان خانواده ها در نگرانی از وضعیت فرزندانشان به سر می برند، و خواستار ابتدای ترین حقوق مدنی یعنی داشتن ملاقات و حق داشتن وکیل را برای آنان می باشند.

بی خبری از وضعیت مرتضی اصلاحچی

2008-02-08T10:25:00.000+03:30

علی رغم تلاش های خانواده ی مرتضی اصلاحچی، آنان هنوز موفق به کسب خبری از فرزندشان نشده اند.

گزارشی از پی گیری خانواده های دانشجویان دربند

2008-02-08T10:14:00.000+03:30

خانواده های 7 تن از دانشجويان بازداشتی دور دوم ، روز شنبه 13بهمن ماه با مراجعه به ساختمان مجلس و پافشاری جهت ملاقات با يکی از اعضای کميسيون امنيت مجلس ،سرانجام موفق به ديدار آقای محمدی رييس کميسيون امنيت مجلس شدند.

آقای محمدی پس از شنيدن وضعيت پروندها و دانشجويان ،قول پيگيری پرونده را شخصاً از طرف خودشان به خانواده ها دادند.

همچنين روز يکشنبه 14بهمن ماه خانواده های 11 تن از دانشجويان با نوشتن نامه ايی به رييس قوه قضاييه ،آيت الّله شاهرودی وسخنگوی دولت آقای جوادینيز خواستار توجه آنها به پرونده ها و تسريع روند آزادی فرزندانشان شدند، و با تاکيد بر اينکه رقم های تعيين شده برای وثيقه های قبلی بسيار چشمگير بود و اکثراً خارج از توان خانواده ها می باشد ، خواستار کاهش رقم اين وثيقه ها در حد پرونده های دانشجويی(نه جنايی) شدند.

که البته پس از گذشت حدود یک هفته هنوز جوابی دریافت نکرده اند.

تعیین وثیقه برای سعید حبیبی

2008-02-08T09:59:00.001+03:30

بالاخره بعد از بیش از 2 ماه بازداشت، قرار وثیقه ی 150 میلیون تومانی برای سعید حبیبی مقرر شد.

آزادی مهدی گرایلو

2008-02-07T16:22:00.000+03:30

مهدی گرایلو دیروز چهارشنبه 17/11/86 پس از تحمل 66 روز حبس با تودیع وثیقه 100 میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد. مهدی گرایلو فارغ التحصیل فیزیک دانشگاه صنعتی شریف و دانشجوی کارشناسی ارشد ژئوفیزیک دانشگاه تهران روز 11 آذر ماه و در آستانه مراسم 16 آذر در هنگام خروج از منزل دستگیر و به زندان اوین منتقل شده بود.

آزادی وی را به خانواده بزرگوارش تبریک گفته و امید واریم که سایر عزیزان دربند نیز به زودی آزاد شوند.

لیست امضا کنندگان فراخوان خانواده های دانشجویان دربند به روز شد

2008-02-05T22:00:00.000+03:30

با عرض پوزش از تمامی حمایت کنندگان فراخوان خانواده های دانشجویان دربند از تاخیردر ارسال اسامی جدید، لیست اسامی حمایت کنندگان مجدداً به روز شد.

ممانعت از همراهی خانواده های دانشجویان آزاد شده با خانواده های دانشجویان دربند

2008-02-05T21:43:00.000+03:30

تعدادی از خانواده های دانشجویانی که چندی پیش با قید وثیقه اززندان آزاد شده بودند برای دلجویی با خانواده های دانشجویان دربند در روز ملاقات(11/15) به زندان اوین مراجعه کردند و در آن جا مورد بازخواست نیروهای امنیتی قرار گرفتند. ایشان پس از مدتی از سالن ملاقات اخراج شده واز مراجعه مجدد به سالن ملاقات منع شدند.

تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه برای نادر احسنی

2008-02-05T21:40:00.001+03:30

بالاخره پس از 65 روز نادر احسنی با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه ی 100 میلیونی از زندان اوین آزاد شد.
آزادی او را به خانواده ی او و به تمام همراهان خانواده ها در پی گیری و حمایت برای آزادی دانشجویان دربند تبریک می گوییم.

عدم توانایی در تامین وثیقه برای سعید آقام علی

2008-02-05T12:35:00.000+03:30

پس از گذشت 3 هفته از تعیین وثیقه ی سعید آقام علی، خانواده ی وی هم چنان در پی یافتن وثیقه برای فرزندشان می باشند. متاسفانه آنان تا کنون موفق به تامین وثیقه نشده اند و فرزندشان هم چنان در زندان به سر می برد. مبلغ وثیقه ی سعید 100 میلیون تومان می باشد.معلوم نیست خانواده های دانشجویانی که بیشترشان اجاره نشین می باشند باید چنین مبالغ هنگفتی را از کجا تامین کنند. این مبالغ تنها قابل دسترس قشر خاصی از این جامعه می باشد نه آن تعداد انبوهی که با مشکلات روزمره ی اقتصادی دست به گریبان هستند.

تعیین وثیقه برای یکی دیگر از دانشجویان

2008-02-05T12:30:00.000+03:30

بالاخره پس از 64 روز برای مهدی گرایلو قرار وثیقه ی 100 میلیون تومانی تعیین شد. خانواده ی وی در تلاش برای تامین این قرار می باشند.

ممنوع الملاقات بودن امین قضایی

2008-02-05T12:26:00.000+03:30

امین قضایی پس از 21 روز هم چنان ممنوع الملاقات می باشد. این امر باعث نگرانی بسیار زیاد خانواده ی وی می باشد. معلوم نیست به چه علت دانشجویان بازداشتی از ابتدایی تری حقوق مدنی یعنی داشتن وکیل و ملاقات با خانواده هایشان محروم می باشند.

ملاقات تنی چند از دانشجویان با خانواده هایشان

2008-02-05T12:20:00.000+03:30

دوشنبه 11/15 بالاخره تنی چند از دانشجویان پس از 21 روز موفق شدند با خانواده های خود ملاقات کنند تعدادی برای اولین بار و دو نفر از آنها برای بار دوم :
1- آناهیتا حسینی
2- بیتا صمیمی زاد
3- بیژن صباغ
4- محمد پورعبدالله
5- سروش دشتستانی
6- سروش ثابت
7- علی کانطوری
و تعدادی دیگر از دانشجویان بازداشت شده سری اول نیز با خانواده های خود ملاقات کردند:
1- مهدی الهیاری
2- مهدی گرایلو
3- بهروز کریمی زاده
4- سعید آقام علی

حمایت اتحادیه دانشجویان ایتالیا از فراخوان آزادی دانشجویان دربند

2008-02-04T00:57:00.000+03:30

By means of this letter I would like to express the support of Unione drgli
Studenti, the Italian School Students Union, to the petition
for the release of the imprisoned students in Iran.
It is our committment to unite all students in the world and fight for peace,
justice, equality and the right to education.

Valentina Giorda
International coordinator
National Board
Unione degli Studenti

بدین وسیله مایلم حمایت اتحادیه دانشجویان ایتالیا را نسبت به فراخوان آزادی دانشجویان دربند ایرانی اعلام دارم. ما متعهدیم دانشجویان سراسرجهان را در مبارزه برای صلح، آزادی، برابری و حق تحصیل متحد سازیم.

والنتینا جیوردا
مدیر بین الملل
اتحادیه دا نشجویان ایتالیا

تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه برای مجید اشرف نژاد

2008-02-02T22:35:00.000+03:30

روز چهارشنبه مجید اشرف نژاد با تبدیل قراربازداشت به قرار وثیقه از زندان اوین آزاد شد.
امید که تمامی دانشجویان دربند به زودی آزاد شوند.

تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه برای تعدادی دیگر از دانشجویان

2008-02-02T22:12:00.000+03:30

کیوان امیرالیاسی و علی سالم وعلی کلایی و صدرا(یاسر) پیرحیاتی با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه از زندان آزاد شدند.

آزادی این عزیزان را به خانوادها یشان و تمامی همراهان برای آزادی دانشجویان دربند تبریک می گوییم.

بازگشته از209ِِِ ِ اوین

2008-01-31T02:40:00.000+03:30

می پرسید:

"چگونه اند فرزندانتان

باز گشته

از 209 ِاوین؟"

چه بگوییم؟

خودتان نگاهی بیاندازید:

به جای خالی دندان کیوان

به زانوی راست ایلناز

به رعشه های مداوم ِ نسیم

به ضرب گرفتن های روزبه بر زانو

به بغض کردنهای هرازگاهی ِ انوشه

به پلک بر هم زدن های پی در پی محسن

و فردا

به پیشانی مهدی

و یا

به ساعد بهروز.

نه! سر بر نگردانید.

بازهم نگاه کنید.

.............

هنوز

جرئت می کنید

آیا

که بپرسید:

چگونه اند

فرزندانمان

بازگشته

از

209 ِ اوین؟

تماس سروش ثابت

2008-01-30T21:44:00.000+03:30

بالاخره پس از 17 روز سروش ثابت نیز با خانواده ی خود تماس گرفت. و خانواده ی خود را از نگرانی درآورد.

قرار وثیقه برای نادر احسنی

2008-01-30T21:19:00.000+03:30

طبق اعلام دادگاه انقلاب به خانواده ی نادر احسنی چنان چه آنها بتوانند وثیقه ی 100 میلیون تومانی برای فرزندشان فراهم کنند. قرار بازداشت وی به قرار وثیقه تبدیل خواهد شد . بازهم رقم نجومی برای یک وثیقه ی دیگر، آیا کسانی که این مبالغ را تعیین می کنند در نظر می گیرند که این خانواده ها چطورباید چنین مبالغ هنگفتی را فراهم کنند؟ و آیا واقعاً دانشجویان ما مرتکب چنین جرمهایی شده اند که خانواده های آنان باید این چنین تاوان پس دهند.

تماس تلفنی امین قضایی

2008-01-30T19:48:00.000+03:30

بالاخره امین قضایی پس از گذشت 17 روز با خانواده ی خود تماس گرفت و خبر از سلامتی خود داد. ولی هم چنان خانواده ی سروش ثابت در بی خبری از وی به سر می برند.

حمایت یاشار کمال از دانشجویان دربند

2008-01-30T12:32:00.000+03:30

یاشار کمال (به ترکی: Yaşar Kemal) (زاده ۱۹۲۳) از نویسندگان معاصر مشهورو کرد تبار ترکیه است. یاشار کمال موفق به دریافت جایزه صلح ناشران و کتابفروشان آلمان (اکتبر ۱۹۹۷) شد. اودر میان خوانندگان ایرانی نامی آشناست. بیشتر رمان‌های یاشار کمال به زبان فارسی ترجمه شده و مقبولیت خاص و عام، یافته‌است. آثار یاشار کمال اگر چه از متن سرزمین و جغرافیایی محدود ومشخصی بر آمده‌اند، ساختار و محتوایی جهانی دارند. رمان اینجه ممد او تا کنون به بیش از ۲۰ زبان منتشر شده و بارها به فیلم در آمده‌است.
وی طی نامه ای از فراخوان کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند حمایت کرد.

مصاحبه تعدادی دیگر از خانواده ها در هفته ای که گذشت

2008-01-30T02:24:00.000+03:30

مصاحبه پدر کیوان امیری الیاسی
http://studentsfreedom.campaign.googlepages.com/kayvan_amiri.mp3

مصاحبه خواهر نادر احسنی
http://studentsfreedom.campaign.googlepages.com/nadereahsani.mp3

مصاحبه برادر سهراب کریمی
http://studentsfreedom.campaign.googlepages.com/sohrabekarimi.wma

هم چنان در بی خبری

2008-01-30T01:57:00.001+03:30

پس از گذشت 16 روز هم چنان خانواده ی تعدادی از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب، بازداشت شده در 24 دی ماه از فرزندان خود کاملاً بی خبرند. از جمله خانواده های امین قضایی و سروش ثابت هنوز هیچ گونه تماسی از طرف فرزندانشان نداشته و هیچ مقام مسئولی نیز با آنان تماس نگرفته تا خبرسلامتی فرزندانشان را به ایشان برساند. این خانواده ها هم چنان در نگرانی غیر قابل تصوری به سرمی برند.
این نگرانی ها با خبرهای مربوط به مرگ غیر منتظره تعدادی از زندانیان در شهرستان ها دو چندان شده است.
مادری را در نظر آورید که پس از گذشت 16 روز کوچکترین خبری از جگر گوشه اش ندارد. چطور می تواند شبی را آرام سر بر بالین بگذارد؟
به کدامین جرم؟؟

تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه برای تعدادی دیگر از دانشجویان دربند

2008-01-30T01:26:00.000+03:30

امروز تعدادی دیگر از دانشجویان دربند با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه از زندان اوین آزاد شدند، از آن جمله:
کیوان امیری الیاسی
علی کلایی
علی سالم
یاسر(صدرا)پیرحیاتی
آزادی آنان را به خانواده های آنان و تمامی همراهان و حمایت کننده گان دانشجویان دربند تبریک می گوییم .

پیوستن جمعی از هنر مندان و فعالین سیاسی- اجتماعی به فراخوان ایرج جنتی عطایی برای آزادی دانشجویان دربند

2008-01-30T01:21:00.000+03:30

در پی اعلام فراخوان آزادی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب توسط ایرج جنتی عطایی، شاعر و ترانه سرای پرآوازه، بسیاری از هنرمندان و فعالین سیاسی اعلام حمایت خود از دانشجویان در بند را با پیوستن به این فراخوان اعلام داشتند.

برای اطلاعات بیشتر و مشاهده اسامی می توانید به آدرس زیر مراجعه کنید.

http://www.janatie-ataie.com/weblog/weblog.htm

تعیین قرار وثیقه برای تعدادی دیگر از دانشجویان دربند

2008-01-29T14:12:00.000+03:30

با گذشت حدود 2 ماه از بازداشت دانشجویان ،به تعدادی دیگر از آنان وثیقه های سنگین اعلام شده است. از آن جمله :
1- علی کلایی 80 میلیون تومان
2- کیوان امیری الیاسی 50 میلیون تومان
3- علی سالم 50 میلیون تومان
4- مجید اشرف تژاد
5- بهرام شجاعی
به نظر می رسد تنها در صورتی که خانواده های این دانشجویان امکان تهیه وثیقه های تعیین شده را داشته باشند می توانند قرار بازداشت را به قرار وثیقه تبدیل کنند. نباید فراموش کنیم تعدادی از این دانشجویان امکان فراهم کردن چنین مبالغ گزافی را ندارند از آن جمله سعید آقام علی هم چنان پس از 10 روز از اعلام مبلغ وثیقه اش (100 میلیون تومان ) در بند به سر می برد ، و خانواده ی او از فراهم کردن این مبلغ هنگفت ناتوان بوده اند.
به نظر می رسد کسانی که تعیین وثیقه را برای این دانشجویان به عهده گرفته اند بویی از فقر و مشکلات اقتصادی نبرده اند. و این ارقام نجومی برایشان مبالغ قابل دسترسی می باشد. دریغا که در مملکتی زندگی می کنیم که 700 هزار نفر در فقر خشن و 7 میلیون نفر زیر خط فقر مطلق زندگی می کنند. و حتی شمردن صفرهای این مبالغ نیر برایشان چندان ساده به نظر نمی رسد.
دریغا که در سرزمین می زییم که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون است.

مصاحبه ی پدر مهدی الهیاری

2008-01-29T04:06:00.000+03:30

مصاحبه ی پدر مهدی الهیاری

حمایت سازمان های دانشجویِ دانمارک از دانشجویان دربند

2008-01-28T15:19:00.000+03:30

دیروز 27 ژانویه 2008 در شهر کپنهاک آکسیونی با تعداد کثیری از سازمانهای دانشجویی دانمارک جهت حمایت از دانشجویان دربند تشکیل شد ، با توجه به بدی آب و هوا و باد و بوران شدید این تجمع برگزار شد و آنان حمایت خود را از آزادی بی قید و شرط دانشجویان دربند اعلام کردند.

دیدار خانواده ی نادر احسنی

2008-01-28T15:11:00.000+03:30

امروز بالاخره پس از 58 روز بی خبری خانواده ی نادر احسنی فرزند خود را ملاقات کنند. این خانواده در طی این 58 روز هیچ گونه تماس یا ملاقاتی با فرزندشان نداشتند و در بی خبری کامل به سر می بردند.
معلوم نیست بر اساس کدام قانون یا مجوزی می توان دانشجویی را به جرمی نا مشخص حدود دو ماه بدون هیچ گونه تماسی با خارج از زندان در حبس نگه دارند. کاشکی کسی بود که جواب این خانواده های نگران را می داد.

بی خبریِ خانواده های تعدادی از دانشجویان دربند

2008-01-28T14:13:00.000+03:30

با توجه به گذشت 2 هفته از بازداشت سری دوم دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب تعدادی از آنان با خانواده های خود هنوز تماس نگرفته اند و خانواده های آنان در نگرانی شدیدی به سر می برند از آن جمله اند امین قضایی و سروش ثابت .
از طرفی بیتا صمیمی زاد ، آناهیتا حسینی ، سروش دشتستانی ، بهزاد باقری هر کدام یک بار با خانواده های خود تماس گرفته اند. بیژن صباغ و محمد پور عبدالله نیز امروز دوشنبه 86/11/08 با خانواده های خود ملاقات داشتند.

آزادی نسیم سلطان بیگی

2008-01-27T18:10:00.000+03:30

نسیم سلطان بیگی دیروز شنبه 6/11/86 ،پس از تحمل 55 روز حبس با تودیع وثیقه 50 میلیون تومانی از زندان آزاد شد. وی روز 12 آذر ماه امسال و در خیابان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود.
آزادی نسیم را به خانواده وی و کلیه انسانهای آزادیخواه تبریک گفته و تلاشمان را برای آزادی هر چه زودتر کلیه عزیزان در بند ادامه خواهیم داد.

نسیم نهمین دانشجویی است که طی روزهای اخیر از زندان اوین آزاد شده است. هنوز 30 دانشجوی دیگر در تهران و در شرایط بسیار دشوار بند 209 بازداشتگاه اوین به سر می برند. و طبق اخبار بازداشت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در شهرهای دیگرهمچنان ادامه دارد.

حمایت پروفسور آلکس کالینیکوس از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در بند

2008-01-24T21:21:00.000+03:30

پروفسور کالینیکوس، استاد عالی رتبه دانشگاه کینگ کالج لندن، ضمن امضای فراخوان خانواده های دانشجویان دربند و حمایت از این دانشجویان خواستار آزادی هرچه سریعتر این دانشجویان شده است.
بسیاری ازکتب و مقالات این استاد دانشگاه به فارسی ترجمه و در ایران به چاپ رسیده است که از آن جمله می توان به کتابهایی نظیر "درآمدی بر نظریه اجتماعی"، "نقد پست مدرنیسم"،"مارکسیسم و فلسفه" و ... اشاره کرد.

نامه ی مادر ایلناز جمشیدی

2008-01-24T17:26:00.000+03:30

51 روز گذشت. ایلناز آزاد شد. اکنون روبروی من نشسته. آخرین تلاشمان را می کنیم که خوشحال باشیم. اما گاهی گریه می کنیم. گاهی می خندیم. نگهبان همدیگر شدیم که یکی نرود جای خلوتی گیر بیاورد و گریه کند. ما خانواده ی پرجمعیتی هستیم. از هر چه حرف می زنیم در آخر به این موضوع ختم می شود: ایلناز . او بی تاب است. در جمع راحت نیست. اگر تنها هم باشد فوری به گریه می افتد. نمی دانم چه خواهد شد. آیا من به عنوان مادر خانواده چقدر تاب خواهم آورد تا بتوانم هر کدام را به شکلی وادار به صبر و مقاومت در مقابل حوادث روزگار و فراز و نشیب های زندگی کنم. گفتنش راحت است اما وقتی در مقابل موضوع قرار می گیری دل شیر می خواهد که بار غم کشد...
عزیزان خواننده من نسرین عبداللهی موسوی مادر ایلناز جمشیدی از تمام عزیزانی که در هر مکان و جایی که ما را یاری، همراهی و همدلی کردند و با حسن نیت تسلی دهنده ی ما در زمان مشکلات مان بودند صمیمانه سپاسگذارم و امیدوارم و آرزو می کنم هر چه سریعتر روزی بیاید که اوین و اوین ها در سراسر دنیا مکانی برای کسب علم و دانش و جایگاهی برای صلح و دوستی باشد.

میلاد عمرانی آزاد شد

2008-01-24T17:14:00.000+03:30

میلاد عمرانی صبح روز چهارشنبه٬ سوم بهمن ماه با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه ی ۱۰۰ میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد. قبل از همه آزادی میلاد را به خانواده ی او تبریک می گوییم و آرزوی آزادی هر چه زودترهمه ی دانشجویان دربند را داریم.

تماس سعید حبیبی

2008-01-24T16:42:00.000+03:30

خانواده سعید حبیبی از تماس تلفنی سعید پس از 52 روزخبر دادند،وی از سلامتی خود خبر داد وگفت که همچنان در سلول انفرادی نگهداری می شود.

آزادی ایلناز جمشیدی

2008-01-22T22:34:00.000+03:30

امروز ایلناز جمشیدی با تبدیل قرار بازداشت به قرار وثیقه 100 میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد، بدین ترتیب پس از گذشت 51 روز در بازداشت به کانون خانواده خود بازگشت.

ملاقات تعدادی از دانشجویان

2008-01-21T16:11:00.000+03:30

امروز اول بهمن ماه تعدادی از دانشجویان دربند با خانواده های خود ملاقات کردند. علی کلایی، کیوان امیری الیاسی ، نسیم سلطان بیگی ، ایلناز جمشیدی و بهروز کریمی زاده از آن جمله اند،همین طور مهدی گرایلو و مهدی الهیاری نیز برای اولین بار پس از گذشت 50 روز با خانواده های خود دیدار کردند. هم چنان درخواست خانواده های بازداشت شده در تاریخ 24 دی ماه جهت ملاقات یا تماس تلفنی بی نتیجه ماند، و هم چنان آنان در نگرانی نگه داشته شدند.
از طرفی سعید حبیبی ، پیمان پیران ، نادر احسنی ، سهراب کریمی از داشتن هر گونه ملاقات و تماسی با خانواده های خود محروم می باشند و خانواده های آنان کماکان کوچکترین خبری از آنان ندارند .

تماس تعدادی از دانشجویان دستگیر شده

2008-01-21T16:05:00.000+03:30

بالاخره پس ازگذشت یک هفته بی خبری خانواده ها از بازداشت دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در 24 دی ماه دیروز تعدادی ازآنها با خانواده های خود تماس گرفتند و آنها را از بی خبری در آوردند. بیژن صباغ و سروش دشتستانی از جمله آنان بودند. ولی هم چنان سایر دانشجویان هنوز تماسی نگرفته اند و خانواده های آنها نیر در نگرانی و اضطراب به سر می برند.

آزادی تعدادی از دانشجویان

2008-01-21T13:20:00.000+03:30

دیروز روزبه صف شکن، انوشه آزادبر، محسن غمین با قرار دادن وثیقه آزاد شدند، باقی فرزندان ما ایلناز جمشیدی و نسیم سلطان بیگی در تلاش برای فراهم کردن وثیقه های نجومی خود می باشند.

نامه خانواده نادر احسنی

2008-01-21T01:47:00.000+03:30

روز ۱۱ آذرماه۱۳۸۶ که چیزی به ۱۶ آذر یادواره شهدای دانشجوی دانشگاه تهران نمانده بود دانشجویان ازادیخواه و برابری طلب خود را آماده می کردند تا در این روز فریاد حق طلبانه خود را بر علیه ظلم و استبداد و اختناق به گوش جهانیان برسانند، اما حکومت جمهوری اسلامی ایادی خود را آماده کرده تا با تمام توان دانشجویان آزادیخواه را سرکوب کند. در ۱۱ آذرماه دستگیری بیش از ۳۰ تن از دانشجویان آغاز گردید.

یکی از دانشجویان دستگیر شده فرزند ما، نادر احسنی است که توسط نیروهای امنیتی در جلو منزل بین ساعت ۹:۳۰-۱۰ صبح ربوده شده و به محل نامعلومی انتقال یافت. در ساعت ۱۵:۳۰ همانروز که خانواده در بی اطلاعی و نگرانی به سر می بردند، دو نفر که خود را ماموران نیروی انتظامی معرفی کردند، وارد منزل ما شدند و بعد از ۲.۵ ساعت تفتیش منزل و وسایل شخصی تمام اعضای منزل، کیس کامپیوتر، کتاب، شعرها و دست نوشته های وی را بعنوان سند و مدرک با خود بردند. یکی از آن دو اظهار داشت که نادر دستگیر و در زندان اوین محبوس و دیگری اظهار بی اطلاعی کرده و گفتند تنها به دادسرای انقلاب برای بررسی وضعیت وی مراجعه شود.

ازآن روز به بعد چندین بار به دادسرای انقلاب مراجعه کردیم. بعد از دو هفته از بازداشت وی، دستگیری وی تایید شد. در صورتی که تاریخ بازداشت ۱۷ اذر ماه نوشته شده بود.در ادامه پیگیری وضعیت فرزندمان به کمسیون اصل ۹۰ مجلس، کمسیون امنیت ملی(اقا محمدی)، مسئولین زندان اوین، اداره کل نظارت و پیگیری و رسیدگی به شکایات مردمی قوه قضاییه (اقای ابراهیمی)، معاون دادستانی در امور زندان ها(سالاری کیا)، معاون امنیت دادستان (قاضی حداد) مراجعه کرده و غیر از تحقیر، توهین و تهدید و مجرم شناختن فرزندمان و دیگر دانشجویان دستگیر شده با وعده های دروغین در مورد آزادی و ملاقات با فرزندمان چیزی عایدمان نشد و تا به امروز ۲۹ دیماه ۱۳۸۶ که ۴۹ روز ازبازداشت و نگهداری وی در سلول انفرادی می گذرد، او تا به حال حتی کوچکترین تماس و ملاقات با اعضای خانواده وکیل مدافع خود نداشته است.

ما از تمامی سازمانها، نهادهای و ارگانهای حقوق بشری و انساندوست جهان برای آزادی و روشن شدن وضعیت فرزندمان استمداد می طلبیم.

خانواده نادر احسنی

۲۹ دی ماه ۱۳۸۶

رونوشت:

کمیساریای عالی حقوق بشر خانم لوئیز آربور

رئیس پارلمان اتحادیه اروپا

کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا

سازمان عفو بین الملل

سازمان دیدبان حقوق بشر

اعلام وثیقه 150 میلیون تومانی برای تبدیل قرار بازداشت روزبه صف شکن

2008-01-20T20:19:00.000+03:30

امروز صبح در طی تماس تلفنی با پدر روزبه صف شکن وثیقه 150 میلیون تومانی برای تبدیل قرار بازداشت از خانواده وی خواسته شد. لازم به ذکر است که خانواده روزبه وثیقه مذکور را آماده کرده و در وقت اداری امروز تسلیم مقامات مربوطه کرده اند.

تامه کمیته پی جویی به تمامی حامیان

2008-01-19T15:28:00.000+03:30

دوستان، همراهان،

یاری شما و هم راهیتان در کنار کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان در بند نخستین پاسخ های مثبت خود را حاصل کرد. طی هفته ای که گذشت تعداد 11 تن از این دانشجویان موفق به دیدار خانواده های خود شدند، یکی از آنان (روزبهان امیری) در تهران و دیگری(آرش پاکزاد) در استان مازندران آزاد شدند.

همه ی آنها که تجربه ی زنده گی در ایران را داشته اند به خوبی می دانند که دولت های حاکم بر این کشورجز با تلاش ها و مقاومت های دسته جمعی، خود را موظف به مراعات کمترین حقوق حقه ی شهروندان خود نمی دانند. اگر بیش از سه هزار امضای آگاهانه و محکوم کردن این بازداشت های غیر قانونی از سوی شما نبود، ما خانواده ها شهامت پی گیری های شبانه روزی وضعیت فرزندانمان را نمی یافتیم.

با وجود این، مبارزه برای آزادی این دانشجویان به پایان نرسیده است و چه بسا با دست گیری و ربوده شدن 12 تن از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب، در همان روزدوشنبه24 آذر که تعدادی از خانواده ها توانسته بودند ملاقات بگیرند، وارد مرحله تازه تری شده است.

ظاهرا مقامات حاکم برایران قصد دارند هر گونه صدای آزادی خواهی و برابری طلبی را از سوی دانشجویان قویا سرکوب کنند. دانشجویان به عنوان نظری ترین، پرشورترین و پر انرژی ترین قشر جامعه در این برهه هدف گسترده ترین هجوم تاریخ این کشور پس از دهه شست قرار گرفته اند. اما اگر حاکمیت ایران بتواند قشری با این مختصات را سرکوب کند آیا تعجبی دارد که برای مثال به محمود صالحی فعال کارگری شهرستان سقز، که اکنون در زندان سنندج در بند است، حتی در حال اغماء نیز اجازه مرخصی برای درمان ندهد؟ آیا تعحبی دارد اکنون که خطر نابینایی منصور اصانلو می رود هم چنان مقامات قضایی از امکان جراحی چشم او ممانعت به عمل می آورند؟ آیا نمی باید برای مثال سندیکای شرکت واحد که همیشه مورد حمایت این دانشجویان بوده در کنار سایر جمع های کارگری به گسترده ترین حمایت ها دست بزند؟ آیا نمی باید جنبش زنان که نه تنها بدنه ی اصلی بلکه حتی نظریه پردازان آن از میان دانشجویان هستند فعالانه این دست گیری ها را محکوم کند وصدای خانواده های این دانشجویان را به گوش همگان برساند و خود پیام آوران جلب همراهی گسترده ترین بخش مردم باشد؟ آیا جامعه پزشکی ایران نمی باید نسبت به نامه پدر یکی از این دانشجویان یعنی دکتر ایرج صف شکن واکنشی مناسب تر نشان دهد؟ بیاییم ضرورت طرح آزادی خواهی و برابری طلبی را در کنارِهم به همگان یادآوری کنیم.

باز هم یک بازداشت دیگر

2008-01-19T00:16:00.000+03:30

در روز دو شنبه 24 دی ماه بار دیگر یکی از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب و این بار در یکی از خیابان های قزوین ربوده شد. در این روز علی کانطوری دستگیر و به جای نامعلومی برده شد، همانند سایر موارد خانواده ه ی وی پس از سه روز بی خبری و نگرانی در روز 27 دی ماه از بازداشت فرزندشان مطلع شدند،
به نظر می رسد که این سناریو قرار است هم چنان تکرار شود، اما مطابق کدام قانون، کدام فرهنگ و کدام اخلاق؟ کجای دنیا این چنین با انسانها برخورد می شود، کجا نوشته شده است که اجازه دارند به این نحو به جان جوانان یک سرزمین بیفتند و با آنان به این شکل غیر انسانی رفتار کنند؟ کدام قانون اخلاقی اجازه می دهد که این جوانان را از ابتدایی ترین حقوق خود محروم کنند؟
به جرم آزادی خواهی و برابری طلبی؟

آزادی روزبهان امیری

2008-01-18T03:31:00.000+03:30

پس از گذشت حدود 50 روز از آغازبازداشت دانشجویان در آستانه ی مراسم 16 آذر، و متعاقب پی گیری بی وقفه ی خانواده ها بالاخره صبح روز چهارشنبه نخستین مورد آزادی با وثیقه در مورد دانشجویان بازداشتی در تهران اتفاق افتاد. در این روز، روزبهان امیری با پرداخت وثیقه از زندان اوین آزاد شد.
با توجه به این که موج دوم دستگیری های دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب که طی آن 11 نفر دیگر دستگیر شدند،با آزادی روزبهان مقارن شد، شادی ناشی از آزادی وی بر لبانمان خشکید و به نظر می رسد دولت هم چنان قصد دارد که فضای خفقان و رعب و وحشت را بر دانشگاهها حاکم نگه دارد.
کمیته پی جویی دانشجویان دربند ضمن تبریک آزادی او به همه ی مردم آزادی خواه و برابری طلب ، خانواده های تمامی دانشجویان دربند و تمام آنانی که طی این مدت به انحای مختلف همراهی و هم بغضی خود را در این راستا اعلام داشتند از همگان می خواهد یاری خود را تا آزادی کامل و بی قید و شرط همه ی دانشجویان دربند ادامه دهند.

وعده ی ملاقات برخی از دانشجویان بازداشتی

2008-01-18T01:37:00.000+03:30

طی تماس های تلفنی مهدی گرایلو و مهدی الهیاری با خانواده هایشان، اعلام شد که آنها در روز دوشنبه هفته آینده ( پس از گذشت بیش از50 روز ) باخانواده هایشان ملاقات خواهند داشت.
لازم به ذکراست که انتظار خانواده های این دو دانشجوی آزادی خواه و برابری طلب برای ملاقات فرزندانشان در دوشنبه ای که گذشت به یاس مبدل شده بود وبه هیچ یک از این دوخانواده اجازه ی ملاقات با عزیزانشان داده نشد.

هم چنان در بی خبری

2008-01-18T01:15:00.000+03:30

پس از گذشت 47 روز از بازداشت دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب هم چنان تعدادی از آن ها باخانواده هایشان هیچ گونه تماسی نگرفته اند و آنها در نگرانی توصیف ناپذیری به سر می برند . سعید حبیبی ، پیمان پیران ، نادر احسنی از جمله این بازداشت شده گان هستند.
در همین رابطه بر اثر فشارهای ناشی از نگرانی و بی خبری ، مادر نادر احسنی شب گذشته روانه بیمارستان شد، طبق تشخیص پزشکان علت حمله ی وی که دچار بیماری قلبی است فشارهای عصبی بیش از حد بر وی می باشد.
به نظر می آید مسئولان قضایی هم چنان در صدند برخی از دانشجویان را از ابتدایی ترین حقوق انسانی آنها یعنی اجازه ی تماس آنها با خانواده های خود و دیدار با آنان به جرم آزادی خواهی و برابری طلبی محروم نگه دارند.

چاپ فراخوان خانواده ها در روزنامه ی رادیکال در ترکیه در تاریخ 16 ژانویه

2008-01-18T00:29:00.000+03:30

متن فراخوان خانواده های دانشجویان آزادی خواه وبرابری طلب دربند که در تاریخ 16 ژانویه در روزنامه معتبر رادیکال در ترکیه به چاپ رسیده :
http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=244578&tarih=16/01/2008

یورش به خانه های دانشجویان بازداشت شده در 24 دی ماه

2008-01-17T14:15:00.000+03:30

در پی بازداشت جمعی دیگر از دانشجویانِ آزادی خواه و برابری طلب در تاریخ 24 دی ماه، نیروهای لباس شخصی در طی دو روز گذشته به خانه های آنها هجوم برده و وسایل شخصی آن را وارسی کرده و مقدار زیادی از آنها را نیز باخود برده اند، و در پاسخ به پرسشهای خانواده ها در رابطه با محل بازداشت فرزندانشان اعلام کردند که با ایشان تماس گرفته خواهد شد. پس از 4 روز که از بازداشت آن ها می گذرد هنوز هیچ تماسی با این خانواده های نگران گرفته نشده و هم چنان آنان را در شک وشبه نگه داشته اند.

عکس از دانشجویان بازداشتی موج دوم دستگیریها در 24 دیماه

2008-01-17T13:46:00.000+03:30

قرار وثیقه برای آزادی تعدادی از دانشجویان

2008-01-17T11:17:00.000+03:30

پس از حدود 50 روز پی گیری بی وقفه خانواده های دانشجویان، در پی مراجعه تعدادی از آنها به دادگاه انقلاب اعلام شد که اقدام به تهیه وثیقه برای آزادی فرزندانشان کنند.مبالغ تعیین شده برای تعدادی از این افراد به قرار زیر است:
انوشه آزاد بر مبلغ 30 میلیون تومان
ایلناز جمشیدی مبلغ 100 میلیون تومان
نسیم سلطان بیگی مبلغ 50 میلیون تومان
محسن غمین مبلغ 80 میلیون تومان
میلاد عمرانی مبلغ 100 میلیون تومان
روزبهان امیری
هادی سالاری
فرشید فرهادی آهنگرانی
امیر مهرزاد
کهنه پوش
از مبالغ قطعی برای تعدادی از آنها مطلع نیستیم.
تعجب آور است که هیچ کدام از مراجع قانونی در راستای مطلع کردن این خانواده ها برای تهییه وثیقه اقدامی نکردند و این خانواده ها با مراجعه حضوری جهت پی گیری روزانه ی خود از این امر مطلع شدند.
با توجه به این که وثیقه های تعیین شده مافوق انتظار همگان بوده و در استطاعت خانواده ها نیست، هم چنان آن ها در پی یافتن راهی برای فراهم کردن این مبالغ هستند. از آن جایی که دیه ی یک انسان کامل حدود 30 میلیون تومان می باشد بهت آور است که چطور برای این دانشجویانی که توان پرداخت آن را نیز ندارند مبلغی چندین برابر آن تعیین شده است.
در پی مراجعه تعدادی از خانواده ها برای کاهش مبلغ وثیقه ها، مسئول مربوطه به آنان گفته اگر نمی توانید این مبلغ را تهیه کنید پس به انتظار روز دادگاه بمانید و فرزندانتان نیز در بند می مانند.

سری جدید بازداشتی ها در بند 209

2008-01-17T11:11:00.000+03:30

سرانجام پس از پی گیری های سرسختانه خانواده های دانشجویان بازداشتی جدید، دیروز در مقابل زندان اوین به آنها اعلام شد که فرزندانشان مانند دانشجویان بازداشتی سری اول در بند 209 اوین به سر می برند. تا کنون هیچ گونه تماسی از طرف فرزندانشان با خانواده ها گرفته نشده و هم چنان هیچ مقام مسئولی نیز با این خانواده های نگران تماس نگرفته است.

دانشجویان بازداشت شده در تاریخ 24 دیماه

2008-01-17T00:39:00.000+03:30

آرش پاکزاد آزاد شد

2008-01-16T19:21:00.000+03:30

آرش پاکزاد دیروز 25/10/86 با وثیقه از زندان بابل آزاد شد. وی پیش از انتقال به زندان بابل در بازداشتگاه اطلاعات بابلسربود. به خانواده آرش که در طی این مدت ودر رابطه با آزادی آرش متحمل سختی های بسیاری شدند تبریک گفته و امیدواریم که سایر دانشجویان دربند نیز هرچه زودتربه آغوش خانواده هایشان بازگردند.

موج جدید بازداشت های دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب

2008-01-15T23:25:00.000+03:30

دیروز بعد از ظهر، بیست و چهارم دی ماه بار دیگرشماری از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب توسط نیروهای ناشناس بازداشت شدند. این دانشجویان که جهت پی جویی آزادی دوستان دربند خود که بیش از چهل و پنج روز است در بازداشت به سر می برند دور هم جمع شده بودند، طی هجوم ماموران امنیتی دستگیر شده و به مکان نامعلومی منتقل شده اند وهنوز تعداد دقیق افراد بازداشت شده مشخص نیست. اسامی دانشجویان بازداشتی تا جایی که تاکنون خبردار شده ایم عبارت است از: آناهیتا حسینی، بیتا صمیمی زاد، محمد پورعبدالله، امین قضایی، سروش ثابت، سروش دشتستانی ،بیژن صباغ ،بهزاد باقری و مرتضی اصلاحچی

تاکنون از سرنوشت نامبرده گان هیچ اطلاعی در دست نیست و همانند سایر موارد از جانب نهادهای مسئول نیزهیچ گونه واکنش یا پاسخی دریافت نشده است. پس از دستگیری این دانشجویان، به خانواده های آنان هیچ گونه اطلاعی از وضعیت آنان داده نشده است و آنان در نگرانی و بی خبری کامل از فرزندان خود به سر می برند.

موج جدید بازداشت های دانشجویی نشان می دهد که نظامی گری و خفقان دردانشگاهها هم چنان ادامه دارد و نهادهای مسئول نسبت به خواسته های خانواده ها و مردم مبنی بر آزاد کردن دانشجویان در بند، بی اعتنا هستند. در عین حال، این امر ضرورت هم صدایی خانواده ها را دو چندان می کند، چرا که اگر این پیگیری های روزمره ی خانواده ها نبود همین ملاقات دیروز نیز حاصل نمی شد. از یاد نبریم که طی 45 روز گذشته خانواده ها به هر کاری که بتواند فرزندان آنان را هرچه سریع تر آزاد کند دست زدند: مراجعات چندین و چند باره به دادگستری کل تهران، دادسرای عمومی دادگاه های انقلاب، کمیسیون های متفاوت مجلس، قوه قضاییه، مجمع تشخیص مصلحت نظام و همین طور ملاقات با نماینده گان حقوق بشر اتحادیه اروپا، برخی از اعضای کانون نویسنده گان ایران، بسیاری از شخصیت های سیاسی و فعالین اجتماعی، ملاقات حضوری در منزل تنی چند از نویسنده گانِ به نام هم چون علی اشرف درویشیان و سیمین بهبهانی. و این موارد تنها بخشی از تلاش مادران ِ دانشجویان و سایر اعضای خانواده هاست در تلاش برای رساندن فریاد بی گناهی فرزندانشان و آزادی بی قید و شرط آنان.

هنوز گرمای دیدن فرزندانمان از وجودمان خارج نشده بود وهیجان یاد آوری لحظه به لحظه ‌ی آن اوقات از یادمان نرفته بود، که ناگهان با فرود آمدنِ ضربه‌ی نابهنگامِ دستگیری‌هایِ جدید، لبخند بر لبانمان خشکید. اشک شوق چشمانمان یخ زد و غم و اندوهِ بی پایان قلبمان را تسخیر کرد که آخر چرا؟ مثل این که نباید فراموش کنیم که پاسخِ کوچکترین ندایِ آزادی خواهی و برابری طلبی دراین سرزمین هم چنان ضرب و شتم و زندان و بند 209 است.

دست در دست هم تا آزادی کامل تمامی عزیزانمان از پای نخواهیم نشست.

Appello per la liberaizone degli studenti arrestati dell'Università di Teheran

2008-01-15T19:53:00.000+03:30

Nella cerimonia del giorno di 16 azar (7 dicembre), il giorno nazionale degli studenti in Iran, piu di 30 studenti del gruppo 'cercatori di libertà e uguaglianza' sono stati arrestati. La grande sorpresa è che il giorno di 16 azar, che era il simbolo della resistenza davanti al dittatore del regime imperiale precedente, non viene tollerato nemmeno da questo regime, il Governo Islamico. Quello che è successo durante questa manifestazione - contro la guerra e contro le sanzioni- è la ripetizione di certi episodi successi nello stesso giorno al tempo del regime precedente. La cerimonia memoriale di questo giorno è una tradizione che esiste da 50 anni in Iran e gli studenti arrestati sono tra i piu onesti e coraggiosi figli di questo paese.

Noi vogliamo che i nostri figli arrestati vengano liberati immediatamente senza condizioni.

Il gruppo attivo per la liberta degli studenti

Per firmare l'appello inviare un e-mail e il vostro nome a questo indirizzo: seeking.committee@gmail.com

یورش نیروهای امینیتی به خانه ی سروش دشتستانی

2008-01-15T18:55:00.000+03:30

طبق اخبار رسیده از خانواده سروش دشتستانی ، امروز 25 دی ماه در ساعت 3 بعداز ظهر 3 نفر نیروی لباس شخصی به منزلشان یورش برده و پس از تفتیش منزل، کیس کامپیوتر و کتابها و سی دی های اورا با خود بردند،درمقابل پرسشهای مکرر مادر سروش پاسخی نداده و در انتها گفتند که ظرف یکی دو روز آینده با آنها تماس می گیرند.

اطلاعیه فوری دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب

2008-01-15T16:34:00.000+03:30

موج جدید بازداشت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب

موج جدید بازداشت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب از دیروز بعدازظهر 24 دیماه آغاز شد.
شب گذشته شمار دیگری از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. این دانشجویان که در جلسه ای برای تدارک آزادی سایر دانشجویان و دوستانشان، که بیش از 45 روز است در بازداشت به سر می برند، دور هم جمع شده بودند، طی هجوم نیروهای ناشناس دستگیر شده به مکان نامعلومی انتقال داده شدند. تا کنون از وضعیت آنان هیچ اطلاعی در دست نیست و هیچ واکنش یا پاسخی از جانب نهادهای مسوول دریافت نشده است.

دانشجویان بازداشت شده عبارتند از:
محمد پورعبدالله
بیتا صمیمی زاد
امین قضایی
سروش ثابت
آناهیتا حسینی
سروش دشتستانی
مرتضی خدمتلو
مرتضی اصلاحچی
بیژن صباغ
بهزاد باقری

خبر فوری

2008-01-14T13:17:00.000+03:30

صبح امروز دوشنبه 24 دیماه، خانواده های چند تن از دانشجویان بازداشتی بهروز کریمی زاده، ایلناز جمشیدی، علی کلایی، محسن غمین، کیوان امیری، روزبه صف شکن، نسیم سلطان بیگی، انوشه آزادبر، سعید آقام علی، علی سالم، و هادی سالاری موفق به دیدار با فرزندان زندانی خود شدند. متاسفانه خانواده های مهدی گرایلو، نادر احسنی و سهراب کریمی نتوانستند با فرزندانشان ملاقات کنند. مسئولان زندان علت عدم امکان ملاقات با مهدی گرایلو را عدم حضور بازجویش ذکر کرده اند. همچنین در پرسش از وضعیت مهدی اله یاری گفته شده که وی ملاقات ندارد. از آنجا که خانواده های دیگر دانشجویان دربند امروز حضور نداشتند وضعیت ملاقات آنان نامشخص است.اخبار تکمیلی در این مورد به زودی ارسال خواهد شد.

مصاحبه مادر بهروز کریمی زاده با رادیو برابری

2008-01-14T02:54:00.000+03:30

با گذشت 42 روز از بازداشت بهروز کریمی زاده و افزایش نگرانی خانواده وی از وضعیتش که باعث بروز مشکلات مضاعفی برای آنها شده است، مادر بهروز مصاحبه ای با رادیو برابری انجام داده است...

برای شنیدن مصاحبه ی کامل اینجا را کلیک کنید.

گزارش شماره 19 از اقدامات خانواده ها

2008-01-14T02:50:00.000+03:30

امروز یکشنبه 23/10/86 خانواده های دانشجویان دربند برای گرفتن پاسخ نامه جمعی خود که هفته گذشته به دادستان کل استان تهران داده بودند به دادسرای عمومی و دادگاه های انقلاب رفتند. خانواده ها بعد از چند ساعت معطلی نزد آقای مرتضوی خوانده شدند. در آنجا از خانواده ها خواسته شده که یک یا دو نماینده بفرستند تا به نزد آقای مرتضوی بروند. با اصرار خانواده ها 5 نفر به داخل فرستاده شدند. پس از مدتی سایرین هم موفق شدند که به دفتر آقای مرتضوی وارد شوند. وی باب صحبت را با خوش و بش با خانواده ها آغاز کرده و از حاضران پرسیده است که از کجا آمده اند. از آنهایی که از شهرستان آمده بودند پرسیده که در این مدت کجا می مانند. و به آنهایی که ساکن تهران یا کرج بوده اند گفته که خوب راه شما که دور نیست!!
پس از آن آقای مرتضوی از خانواده ها خواسته است که نماینده آنها خواسته شان را بگوید. یکی از خانواده ها به نمایندگی شروع به صحبت کرده و گفته است که آنها خانواده های دانشجویان بازداشت شده در رابطه با مراسم 16 آذر اند و تا کنون وبا گذشت بیش از 40 روز از بازداشت ها هنوز هیچ خبر مشخصی از فرزندان خود ندارند؛ در این لحظه سایر خانواده ها هم با نماینده خود همصدا شده اند و ناراحتی خود را از این وضعیت بلاتکلیفی و بی خبری اعلام کرده اند. در این لحظه آقای مرتضوی از آنها خواسته که همه با هم صحبت نکنند و درعوض هر کس خود را معرفی کند و بگوید که چه کسی از افراد خانواده اش بازداشت است و کی و چگونه بازداشت شده است. خانواده ها نیز به ناچار تک تک خود را معرفی کرده و توضیحاتی دادند.
در همین حین خانواده ها خواستار اعلام نتیجه نامه ی هفته گذشته خود شده اند. اما آقای مرتضوی در پاسخ گفته است که این نامه به درد نمی خورد. در زیر این نامه 32 اسم هست اما شما فقط 12 نفرید. خانواده ها نیز در پاسخ گفتند که آنها روز چهارشنبه حاضربودند اما امروز به دلیل بسته بودن راه ها بعضا نتوانسته اند که به تهران بیایند و ما به نمایندگی برای گرفتن پاسخ آمده ایم تا در صورت لزوم و دادن ملاقات آنها را خبر کنیم. اما آقای مرتضوی گفته است که این نامه فایده ندارد و باید هرکدام از خانواده ها که حضور دارند یک نامه جدا برای فرزند یا بازداشتی خود بنویسد و مشخصات وی و نحوه و زمان دستگیری و اینکه آیا قبلا سابقه داشته یا خیر و اینکه آیا وی یا اعضای خانواده اش در جبهه بوده اند یا خیر را در آن ذکر کنند و در پایان هم درخواست خود را از آقای مرتضوی بنویسند. خانواده ها نسبت به این جریان اعتراض کرده اند و گفته اند که آنها خواستار آزادی همه دانشجویان و بازداشت شدگان (هر32 نفر) هستند. به هرحال پس از جرو بحث برخی خانواده ها با وی قرار بر انجام این کار شده و خانواده ها بر خلاف میلشان ناچار به دادن نامه های جداگانه شده اند.
آقای مرتضوی به این خانواده ها گفته است که سریعا به آنها جواب می دهد. اما زمان مشخصی را اعلام نکرده است.
لازم به ذکر است که روز چهارشنبه، اقدام خانواده ها برای نوشتن نامه ی دست جمعی با ذکراسامی دستگیرشدگان و امضای افراد حاضر، به پیشنهاد خود آقای مرتضوی انجام شد. و منشی وی به خانواده ها اعلام کرد که آقای مرتضوی گفته اند که اکنون ازپرونده ها اطلاع دقیقی ندارد و باید در طی این چند روز جلسه ای با دیگر مسوولین بگذارد و متعهد شدند که نتیجه را روز یکشنبه (امروز) به خانواده ها اعلام نمایند. اما متأسفانه امروز هم مانند تمامی اقدامات گذشته خانواده ها هیچ جوابی نگرفتند.
علاوه بر سردواندن خانواده ها، ظاهرا مسوولین با استفاده از استیصال خانواده ها برای گرفتن خبری از فرزندانشان، اقدام به جداسازی خانواده ها و منزوی کردن آنها کرده وآنها را به پیگیریهای جداگانه وادار نموده اند.

نگرانی جدی نسبت به وضعیت چند تن از دانشجویان بازداشتی

2008-01-14T00:55:00.001+03:30

به رغم گذشت بیش از 40 روز از بازداشت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب هنوز از وضعیت نادر احسنی، سعید حبیبی، علی کلایی، مجید اشرف نژاد و پیمان پیران هیچ اطلاعی در دست نیست. آنان تا کنون هیچ تماس تلفنی با خانواده ی خود نداشته اند. همچنین مهدی اله یاری 1 ماه است که با خانواده ی خود تماس تلفنی نداشته است. کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند نگرانی خود را از وضعیت این دانشجویان اعلام می دارد و تمامی افراد و سازمان های پیگیر آزادی دانشجویان را به لزوم توجه خاص به وضعیت آنان فرا می خواند.

تقدیم به دانشجویان آزادی خواه و برابری طلبِ دربند

2008-01-13T01:19:00.000+03:30

.این همه روز گذشت

تندر را تاب آوردند

و بهمن را

آنان که

باریکه‌های یخی پنداشتندشان

بی تجربه و خام .

ترد و ظریف شان پنداشتند

تنهایی و

فشار و

تهدید را

تاب آوردند

و از ژرفنای زمینی

چه دور از

برابری

و آزادی

سر بر زدند.

گزارش شماره 18 از اقدامات خانواده ها

2008-01-12T20:33:00.000+03:30

حرف مرد یکیه!
امروز شنبه 22/10/86، جمعی از خانواده های دانشجویان برای چند دهمین بار به دادگاه انقلاب (خ. معلم) مراجعه کردند. مطابق هر بار آنها فقط توانستند با تلفن وضعیت پرونده های بچه ها را جویا شوند. و هنوز هم با گذشت 40 روز، تنها پاسخ شنیده شده از طرف دادگاه انقلاب همان است که از روز اول بود: پرونده ها تکمیل نشده و هنوز در شعبه نیست. گویی مسوولان پرونده جزاین راه دیگری برای اثبات مردانگی خود ندارند!
پس ازاصرار خانواده ها یکی از آنها که از روستاهای دوردست کردستان آمده است موفق شد که به شعبه 2 برود و با آقای موسوی و حداد دیدن کند. آقای موسوی به وی گفته که فعلا خبری نیست و شنبه مجددا به دادگاه مراجعه کند و آقای حداد هم گفته که چهارشنبه مراجعه کند.

مشخصا این جوابهای ضد و نقیض حکایت از ادامه داستان سردواندن خانواده ها دارد. جالب این جاست که این پاسخها درحالی به خانواده ها داده شده که آنها فردا صبح با آقای مرتضوی، دادستان کل استان تهران، قرار دارند تا وی تکلیف پرونده ها و وضعیت آزادی بچه ها را اعلام کند. دیدار فردا، از جانب آقای مرتضوی و در پی مراجعه خانواده ها به دادسرای عمومی و دادگاه های انقلاب (م. ارگ) روزچهارشنبه هفته گذشته 19 آذر، مقرر گشته است.

خانواده ها فردا صبح برای ملاقات با آقای مرتضوی و گرفتن پاسخ نامه خود به دادسرای عمومی و دادگاه های انقلاب واقع در میدان ارگ می روند. خانواده ها در نامه خود خواستار رسیدگی هرچه سریعتر به پرونده ها و مشخص شدن تکلیف آنها و آزادی فوری بچه ها شده اند.

گزارشی از اقدام مسعود کریمی زاده(برادر بهروز) به خودکشی

2008-01-12T03:04:00.000+03:30

ماشین آتش نشانی، آمبولانس، پلیس کلانتری 148 ضرباهنگِ خبر دهشتناکی را در اذهان درپی دارد.چهره‌ی متوحش خانواده‌ی گرایلو در آستانه‌ی در‌ِ منزل بهروز کریمی زاده ضرباهنگِ دوم است. سپس مینا(همسر روزبه صف شکن) درحال صحبت با بهزاد کریمی زاده(برادربهروز) ضرباهنگ سوم. راه پله‌ها مالامال از جمعیت ، مامورین آتش نشانی، نیروی انتظامی،اورژانس و همسایه ها، آخرین ضرباهنگ برای آن که تو را از پای در آرد.

صدایِ بلندی از داخل خانه می آید که می گوید: "بی خود نگران نباش به زودی آزاد می شود، شکنجه نمی شود، تو نباید به خودت آسیب برسانی." پس از مدتی درِ منزل باز می شود و چشمانِ بی فروغ مسعود کریمی زاده اولین چیزی است که به چشم می آید درحالی که کشان کشان توسط دو مأمور اورژانس از پله‌ها عبورداده می شود تا به داخل آمبولانس منتقل شود.

بهزاد تعریف می کند که مسعود دیشب خوابِ بهروز را درحال شکنجه شدن دیده. صبح متوحش از خواب برخواسته و درعملی غیر مترقبه همه افرادِ خانواده را غافلگیر کرده، با تعدادی قرص خودکشی کرده.

آمبولانس در حال حرکت از جلوی درِ منزل است که مادرِ بهروز با چشمانی خیس از اشک‌ دوان دوان آن را دنبال می کند و به سعید(برادر بزرگترِ بهروز) مدارک مسعود را می دهد. پس از ترک آمبولانس از ما دعوت می کند که برای استراحتِ کوتاهی به منزلشان برویم. با روی گشاده و دستانی لرزان از فشاری که از صبح تا آن لحظه بَراو گذشته مشغول پذیرایی می شود. دوستانه برایمان از آخرین تماسِ بهروز می گوید و دیگر طاقتش تمام می شود و کلمات را مقطّع و توأم با گریه ادا می کند.

مادر می گوید: "اول بازجوش باهام صحبت کرد، گفت: حاج خانم می خواستیم ببریم بندازیم‌اش توی جاش، گفتیم قبلش با شما صحبتی بکنه.(هق هق گریه‌اش آن چنان شدید شد که کلامش قطع شد) آخه چرا این طوری در مورد اون صحبت می کنند."

بعد هم که گوشی را دادند به بهروز، اون گفت: "مامان تنها نگرانی‌ام تو و بهزاد هستین. مواظبِ خودتون باشین. من کارم تا آخر ماه طول می کشه و بعد از اون تکلیفم روشن می شه. تو نگران نباش."

مادر ادامه می داد: "رشته های زندگیمون داره ازهم پاره می شه. به همه مون آسیب زدند. ولی نمی ذاریم بیشتر ازاین اونارو نگه دارن، باید بیاریمشون بیرون. اونا که نمی خوان آزادشون کنند. خودمون می یاریمشون بیرون یا اگرخواستن ما را خفه کنن ما را باید ببرن پیششون اون تو. در هر حال ساکت نمی شینیم."

پس از مدتی به اتفاق مادر رهسپار بیمارستان لقمان شدیم تا از احوال مسعود با خبر شویم. خوشبختانه گفتند خطر رفع شده و داروهای لازم بهش داده شده و بستری‌اش کردند.

قرارهای فردا را برای پی گیری ِ کارِ بچه های دربند گذاشتیم و آن جا را ترک کردیم.

تماس تلفنی روزبه صف شکن با خانواده اش

2008-01-11T23:58:00.000+03:30

روزبه صف شکن، بعدازظهر دیروز 5 شنبه 20/10/86، پس از 3 هفته بی خبری، با خانواده خود تماس گرفت و آنها را از نگرانی در آورد. آخرین تماس وی پیش از این روز چهارشنبه 28/9 بوده است. با توجه به صحبت های وی، هنوز بازجویی ها تمام نشده و زمان آزادی نیز مشخص نمی باشد.

**ابراز نگرانی خانواده ها از وضعیت فرزندانشان
لازم به ذکر است که خانواده های مهدی گرایلو و بهروز کریمی زاده که طی روزهای اخیر با فرزندانشان تماس تلفنی داشته اند، از وضعیت آنها ابراز نگرانی کرده اند. خانواده های آنها صدای بچه ها را بسیار خسته و وضعیت روحی آنها را نامناسب توصیف کرده اند. همچنین برخورد بازجویان با آنها و فرزندانشان تحقیرآمیز بوده است.

گزارش شماره 17 از اقدامات خانواده ها

2008-01-09T15:47:00.000+03:30

امروز چهارشنبه 19/10/86 ، پس از دو روز تعطیلی، که به اجبار خانواده ها را در منزل زندانی کرده بود، آنها مجددا از صبح امروز اقدامات خود را در راستای آزاد سازی هرچه سریعتر عزیزانشان از سر گرفتند.
خانواده های دانشجویان صبح امروز ساعت 10 برای دیدار با آقای سالارکیا، معاونت امور زندانها، و شنیدن توضیحات وی در مورد ندادن ملاقات در روز شنبه مورخ 15/10 در دادسرای عمومی و دادگاه های انقلاب واقع در میدان ارگ گرد هم آمدند.
پس از جمع شدن همه خانواده ها، آنها خواستار ملاقات با آقای سالارکیا شدند، اما منشی وی به آنها گفت که وی در جلسه است و از آنها خواست که به سراغ آقای مرتضوی بروند. خانواده ها به دفتر آقای مرتضوی رفتند. در آنجا منشی وی اعلام کرد که وی هم اکنون در جلسه است و از خانواده ها خواست که نامه درخواست خود را به صورت مکتوب بنویسند تا وی آن را به آقای مرتضوی بدهد. خانواده ها در نامه خود خواستار اقدام آقای مرتضوی به عنوان دادستان کل استان تهران، جهت تکمیل هرچه سریع تر پرونده ها و آزادی فوری عزیزانشان شدند. پس از مدتی آقای یوسفی، منشی آقای مرتضوی، که نامه را برای وی برده بود نتیجه را به نماینده خانواده ها به این صورت اعلام کرد: آقای مرتضوی گفته اند که هنوز پرونده ها به دست وی نرسیده است و وی تنها از کلیت آنها آگاه است. باید به وی اجازه دهند تا طی جلسه ای با آقایان موسوی، بازپرس شعبه 2 امنیت و حداد، معاون امنیت دادستان، و مسوولین وزارت اطلاعات پرونده ها را دقیق تر بررسی نماید تا بتواند پاسخ خانواده ها را بدهد. وی روز یکشنبه را برای اعلام نتیجه به خانواده ها معین کرد.

تماس برخی از دانشجویان با خانواده هایشان پس از هفته ها بی خبری

2008-01-09T15:44:00.000+03:30

پس از مدتها بی‌خبری از دانشجویان طی هفته‌های اخیر، برخی از این عزیزان با خانواده های خود تماس گرفته و آنها را از نگرانی در آوردند.
مهدی گرایلو و بهروز کریمی زاده دوشنبه شب با خانواده هایشان تماس گرفتند و گفته اند که تا آخر این ماه هنوز کار دارند.
ایلناز جمشیدی و انوشه آزادبر نیز عصر سه شنبه با خانواده های خود تماس گرفته و از سلامت خود خبر داده اند.
کیوان امیری الیاسی نیز ظهر امروز چهارشنبه 19/10 با خانواده خود که اتفاقا به همراه سایر خانواده ها در مقابل دادسرای انقلاب (میدان ارگ) بودند تماس گرفته و با پدر و مادرش صحبت کرد. تماس وی باعث خوشحالی سایر خانواده ها نیز شد.

نوشته ای از کاوه برادر ایلناز جمشیدی

2008-01-08T07:10:00.000+03:30

ما و قورباغه پخته

.آرش می نگرد که تنهاست و تا ریشه به درد آمده است
(آرش، بهرام بیضایی)

در کشور ما، ایران، نزدیک به یک میلیون نفردر فقر خشن به سر می برند، یعنی شکمشان را هم نمی توانند سیر کنند. این به جز آن هفت هشت میلیونی است که در فقر مطلق زنده گی می کنند، یعنی زنده گیشان زیر استانداردهای انسانی است. ده ها کودک هرروز در خیابان به تو فال حافظ یا کتابچه دعا می فروشند یا از تو می خواهند در ازای سکه ناچیزی خود را وزن کنی. هر روز چندین نفر در فصل زمستان در گوشه کنار همین پایتخت از سرما و بی پناهی می میرند. بیش از بیست میلیون نفر از مردمِ کشور بی سواد یا کم سوادند. این از مصادیق برابری.
ایران در صدر کشورهاییست که در آن اعدام صورت می گیرد. این کشور تنها جاییست که در آن حجاب برای همه زنان اعم از مسلمان و غیر مسلمان اجباریست. بیش از سی هزار کودک 14-10 ساله به زور به خانه های بخت (بخوانید بدبختی) رفته اند. وزارت عالیه اطلاعات بالاخره بعد از مدتها پی گیری از سوی جامعه قبول کرد که عده ای خودسر در آن وزارت خانه طی سال ها ده ها تن از اهالی فرهنگ و فعالین اجتماعی را تنها به خاطر ابراز عقیده سربه نیست کرده اند. خبرنگارِ زنی تنها به خاطرعکس گرفتن از دیوار زندان اوین به اصابت چیزی سخت با سرش محکوم می شود. اتفاقا اصابت آن ضربه به مرگ او منجر می شود. خانم پزشک جوانی درمحل اداره امر به معروف و نهی از منکر در همدان به خود کشی کردن محکوم می شود. این هم از مصادیق آزادی.
حال آیا تعجبی دارد که چندین نفر هر روزدر ناتوانی کامل از تاثیر گذاری بر این همه خود کشی می کنند؟ حالا اگر خود کشی نکنند و در عین حال بخواهند بر این شرایط منزجر کننده تاثیر بگذارند چه می شود؟ بیاییم با هم یکی از این موارد را مرور کنیم.
انگارهمین دیروز بود، (اگرچه بیش از یک ماه گذشته است). دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در صدد برگزاری مراسم 16 آذر با محوریت مخالفت با جنگ و تحریم بودند. اما تا روز 13 آذر شمار دستگیری ها ناگهان شتاب بی سابقه ای یافت: چهل نفر طی سه روز. در تهران همه گی به زندان اوین منتقل شدند. و از آن زمان دانشجویان بهترین دانشگاه های کشوراز ابتدایی ترین حقوق خود محروم بوده اند. نه توانسته اند خانواده های خود را ببینند نه حتی به وکلای آنان این حق داده شد که پرونده ی آنان را مطالعه کنند. به چند تن از آنان حتی اجازه داده نشد با خانواده های خود تماس بگیرند. حتی در یک مورد (سعید حبیبی) هیچ مقامی ابراز اطلاع از وضعیت او نمی کند، در حالی که شاهدان عینی می گویند که چند نفر که خود را مامور معرفی کرده بودند وی را به مکان نامعلومی برده اند. خانواده ی آرش پاکزاد (دانشجوی دستگیر شده در مازندران) را پس از آن که بارها دوانده بودند و از آنها خواسته بودند وثیقه تهیه کنند باز هم سرخورده به خانه برگردانده اند؛ به نحوی که آرش، برای چندمین روز متوالی، در اعتصاب غذا به سر می برد. اما چه می تواند بکند جزآنکه به بازجو، مقامات قضایی و به همه ی ما افراد بی تفاوت نشان دهد که "اگر می خواهید مرا از ابتدایی ترین حقوق محروم کنید لازم نیست شما به این شکل تدریجی به زندگی من پایان دهید من خود به مرگ خود شتاب می دهم؟" نشان دهد:

گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرم ام اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
.بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه ی ِ بن بست

هیچ می دانستید اگر قورباغه ای را در ظرف آبی بگذارید و دمای آب را به تدریج زیاد کنید، پس از مدتی، درعین، ناباوری خواهید دید که جناب قورباغه عمر مبارک را در همان تغییر تدریجی مرگ بار از دست داده است. حال آن که اگر همین قورباغه را درو ن ظرف آب جوشی بیاندازید بلافاصله به بیرون می جهد و از مرگ رهایی می یابد. آری! خو گرفتن به مرگِ تدریجی چنین تبعاتی هم دارد. موقعیتی مشابهِ این حالت، وقتیست که در خواب باشید و گاز به تدریج فضای اتاق را پر کند؛ در مقابل، اگر کسی از بیرون وارد شود به آسانی متوجه بوی گاز می شود
حال آیا ما در رخوت ناشی از خو گرفتن به معضل فراگیر فقدان آزادی و برابری در جامعه ی خود گرفتار نیامده ایم؟ رخوتی که ابتدایی ترین واکنش های انسانی را از ما سلب می کند؟ و این حالت با فشار های مختلف اقتصادی از یک سو و قبضه وسایل ارتباط جمعی در دست صاحبان سرمایه از سوی دیگر به نحو مضاعفی تشدید می شود. نتیجه ی این امر انزواییست که هم در سطح اقتصادی و هم در سایر سطوح اجتماعی، اعم از روانی، فرهنگی و غیره باز تولید و تشدید می شود. و این وجه تشابه ما و قورباغه پخته است
بیاییم از این دانشجویان که ندای آزادی خواهی و بربری طلبی توأمان را در کنار سایر کارگران و فعالین اجتماعی سر می دهند و تحققِ هم زمان این دو را در همین جامعه ممکن می دانند با تمام وجود حمایت کنیم. نبود دموکراسی، احزاب سیاسی، بایکوت خبری رسانه های داخلی و بعضا خارجی و سایر موارد لازم برای رساندن صدای آنان به همه ضرورت تلاش هرروزه ی ما را در این رابطه چندین و چند برابر می کند. نخستین گام در این راستا آزادی فوری و بی قید و شرط آنان و در واقع جلوگیری از آسیب بیش از پیش روحی و جسمی بدانان است. بیاییم همه گی آن را بخواهیم و در راه تحقق آن از هیچ کوششی فروگذار نباشیم.

گزارش شماره 16 از اقدامات خانواده ها

2008-01-06T20:21:00.000+03:30

امروز یکشنبه 16/10/86 خانواده های دانشجویان طبق قراری که با هم داشتند، با وجود بارش شدید برف و مسدود بودن بسیاری از مسیرها به دادگاه انقلاب آمدند. آنها خواستار ملاقات با شخص آقای حداد که مسوول لین پرونده ها معرفی شده است بودند. همانند مراجعات پیشین خانواده ها به دادگاه انقلاب، آنها موفق نشدند که آقای حداد را ببینند. تنها پدر یکی از دانشجویان دربند توانست به شعبه 2 بازپرسی امنیت برود و پیگیر خواسته های خانواده ها و وضعیت پرونده ها شود. وی با اصرار به رئیس دفتر این شعبه، خواستار ملاقات با خود آقای موسوی، رئیس شعبه 2 بازپرسی شده است. وی پس از سپری شدن وقت نماز و ناهار توانسته است آقای موسوی را ببیند و وی نیز در برخورد ناخوشایندی به وی گفته است که در خانه بنشینند تا خود آنها خبرشان کنند. و اینکه پرونده ها هنوز تکمیل نشده است.
خانواده ها تا ساعت 1.30 در دادگاه انقلاب بودند.
پس از آن و بنا به پیشنهاد برخی از خانواده ها، تصمیم بر این شد که به مجمع تشخیص مصلحت نظام مراجعه کنند تا این مرجع را نیز در جریان بگذارند و از امکانات آنها نیز در جهت آزادی فرزندانشان استفاده کنند. در آنجا خانواده ها که تعدادشان حدود 20 نفر بود، با هم به مجمع تشخیص مصلحت رفتند و در آنجا خواستار ملاقات با آقای رفسنجانی شدند، که البته به آنها گفته شد که نمی توانند وی را ببینند و اصولا آقای رفسنجانی ملاقات مردمی ندارند. خانواده ها اصرار کردند که لااقل به وی خبر بدهند، شاید ایشان بخواهند مارا ببینند! دوتن از خانواده ها با تلفن با فرد مسوولی که از جریان بازداشت دانشجویان اظهار بی اطلاعی می کرد، صحبت کردند. وی گفت که باید خانواده ها نامه ای تنظیم کنند تا به آقای رفسنجانی داده شود. وی همچنین تاکید کرد که کار خانواده ها به آنها مربوط نمی شود و آنها نهاد قانونگذاری اند و به قوه قضائیه کاری ندارند؛ آنها تنها می توانند در این رابطه توصیه کنند. خانواده ها نیز نامه ای تنظیم کرده و اسامی کلیه دانشجویان بازداشتی که تعداد آنها 32 نفر بود را به آن ضمیمه کرده و تحویل دادند. خانواده ها اعلام کردند که فردا برای پی گیری نامه خود سر می زنند.
پس از آن، در پی درج خبر اشتباه روزنامه اعتماد مورخ 16/10/86 مبنی بر ملاقات 10 تن از خانواده ها با عزیزانشان در روز شنبه، خانواده ها به اتفاق به دفتر روزنامه اعتماد رفتند تا از آنها بخواهند که تکذیبیه ای بر این خبر بنویسند. لازم به ذکر است که روزنامه این خبر را از طریق وبلاگ های غیر متعهدی که به غلط این خبر را منتشر کرده بودند متوجه شده بود. امید می رود که این تکذیبیه در شماره فردا دوشنبه روزنامه درج شود.

لازم به ذکر است که خانواده هایی که روز گذشته از نقاط دوربه تهران آمده بودند نیز امروز به همراه اعضای پیشین کمیته پی جویی، آنها را در این مراجعات و پی گیری ها همراهی می کردند. مطمئننا حضور هر چه بیشتر خانواده های دیگر دانشجویان در بند نیز در پیشبرد هر چه موثرتر اهدافشان، که همانا آزادی عزیزانشان است، بسیار مهم و تعیین کننده خواهد بود.

گزارش شماره 15 از اقدامات خانواده ها

2008-01-06T04:14:00.000+03:30

7 ساعت در بازداشتگاه اوین!

ملاقاتی در کار نیست!

امروز شنبه 15/10/86 خانواده های دانشجویان دربند، بنا به قول آقای سالاری کیا مبنی بر دادن ملاقات به کلیه خانواده های دانشجویان طی شنبه تا دوشنبه، رأس ساعت 9 صبح و با وجود سرمای شدید هوا در دادسرای عمومی مجاور بازداشتگاه اوین حاضر بودند.

یادآوری: آقای سالاری کیا، رئیس امور کل زندانهای تهران، روز چهارشنبه 12هم آذر در حضور خانواده ها -که تعداد آنها بیش از 20 نفر بود- به آنها قول داد که از روز شنبه تا دوشنبه هر روز به 10 نفر از دانشجویان ملاقات داده می شود. او خانواده ها را کاملا مطمئن کرد که او این اختیار را دارد که در این مقطع برای دانشجویان ملاقات بگیرد. معاون وی، آقای ذبیحی زاده نیز گفت که بچه ها پنج شنبه و جمعه یک مصاحبه دارند و از روز شنبه 15ام ملاقات آنها آزاد می شود. آقای سالاری کیا در مقابل ابراز نگرانی خانواده ها از وعده های توخالی، به خانواده ها اطمینان داد و گفت که بین خود اسامی را مشخص کنند و 10 نفر روز شنبه ساعت 9 صبح در دادسرای عمومی مجاور بازداشتگاه اوین باشند. خانواده ها در ادامه به وی گفتند که اگر ملاقات قطعی است تا به خانواده هایی که در شهرستان ها هستند خبر بدهند و وی تأئید کرد.

امروز خانواده های بسیاری دیگر از دانشجویان نیز از شهرها وروستاهای دوردستی چون غُروه کردستان، به امید ملاقات با عزیزانشان کیلومترها راه را در برف وسرما طی کرده بودند و به اوین آمده بودند تا جگرگوشه های خود را که با زحمت و تلاش شبانه روز خود بزرگ کرده و به دانشگاه فرستاده بودند در زندان های انفرادی جستجو کنند.

بعضی از مادران لباسهای مورد علاقه فرزندانشان را پوشیده بودند تا آنها را شاد کنند و به آنها روحیه بدهند. تعداد خانواده ها بیش از 30 نفر بود.

خانواده ها به محض ورود خود خواستار دیدن آقای سالاری کیا جهت اجرای ملاقات ها شدند. اما به آنها گفته شد که وی هنوز نیامده است و باید منتظر بمانند. خانواده ها تا ساعت 11 منتظر ماندند و بالاخره پس از اعتراض های مکرر به آنها گفتند که آقای ذبیحی زاده در راه اند و به زودی می رسند. آنها باز هم تا حدود ساعت 12 منتظر ماندند اما وقتی که هیچ پاسخی نگرفتند مجددا اعتراض کردند. این بار افسر نگهبان به آنها گفت که نام 10 نفر را بدهند تا به مسوول بند 209 داده شود. ظاهرا اسمها به همراه نامه آقای سالاری کیا برای مسوول این بند فرستاده شد. در این لحظه خانواده های 10 تن از دانشجویان که طبق لیست هماهنگ شده بین خانواده ها برای امروز ملاقات داشتند، خود را برای این دیدار که پس از حدود 35 روز صورت می گرفت آماده می کردند.

اما پس از مدتی انتظار دیدند که ظاهرا خبری از ملاقات نیست و مجددا پیگیر شدند و خواستار ملاقات با آقای سالاری کیا شدند. اما دائما به آنها گفته می شد که وی در جلسه است یا امروز نمی آید و خانواده ها نیز در مقابل، بر سر حرف خود بودند و می گفتند که آنها منتظرند تا طبق وعده با فرزندانشان ملاقات کنند. این روند تا ساعت 2و 3 نیز ادامه داشت و افسر نگهبان به خانواده ها می گفت که منتظر جواب نامه اند. همزمان چند تن از خانواده با خانم عاطفی (دادیار) صحبت می کردند و از طریق وی خواستار برقراری تماس با آقای سالاری کیا بودند که البته موفق نشدند. بالاخره با نزدیک شدن پایان وقت اداری صبر خانواده ها نیز تمام شد و به افسر نگهبان و خانم عاطفی فشار آوردند تا آقای سالاری کیا را پیدا کنند یا یک فرد مسوول را برای پاسخ گویی بفرستند. در نهایت آقای انحاری مسوول بند عمومی، که پیش تر و درروز عید غدیر نیز با خانواده ها ملاقات کوتاهی داشتند برای پاسخ گویی آمدند. خانواده ها از وی خواستند که آقای سالاری کیا را پیدا کند و به وی بگوید که خانواده ها تا وقتی که ملاقات نکنند از اینجا نمی روند و وی نیز باید بیاید وپاسخگوی این 30 نفر که خانواده های حدود 18 تن از دانشجویان در بند بودند باشد. آقای انحاری در جمع مشوش خانواده ها گفت که مسوول بند 209 گفته است که تنها با دستور قاضی پرونده ها (آقای حداد) می تواند اجازه ملاقات بدهد.
پس از اعتراض های مجدد خانواده ها، آقای انحاری نیز به جمع تلاش کنندگان برای یافتن آقای سالاری پیوست!
وی گفت که مجددا برای مسوولین بند 209 فکس زده اند. و اعلام کرد که آقای سالاری کیا در خصوص این پرونده ها اختیاری ندارد. با شنیدن این سخنان و خلف وعده آقای سالاری کیا، خانواده ها ضمن اصرار خود برای حضور وی در جمع آنها، خواستار دیدار با یک فرد مسوول شدند. بالاخره فردی از مسوولین بند 209 هم به دادسرا آمد و با تلفن بی سیم خود امکان صحبت دو نماینده از جانب خانواده ها با فردی به نام توکلی را فراهم آورد. که البته تاثیری در روند کار ایجاد نکرد.

در حالیکه ساعت به 4 نزدیک می شد و از ساعت 2 هم خانواده ها با تحمل منت داخل دادسرا مانده بودند، دروغین بودن قول های داده شده نیز واضح تر می شد. با این وجود خانواده ها تا ساعت 4 در دادسرا ماندند و به دنبال گرفتن نتیجه بودند. اما با شنیدن سخنان ضدو نقیضی چون "الان وقت اداری تمام شده و چون ملاقات ها باید در حضور کارشناس باشد، امروز دیگر نمی شود." یا "جواب فکس نیامده و فردا مراجعه کنید تا نتیجه معلوم شود" و ... کاملا مشخص شد که نه تنها امروز ملاقاتی در کار نیست بلکه هنوز با درخواست ملاقات موافقت هم نشده و در روزهای آینده هم خبری نخواهد شد.

در پایان و پس از گذراندن 7 ساعت در دادسرای اوین، خانواده ها که با دلی پر امید برای دیدار فرزندانشان آمده بودند با دلی شکسته و مطمئن از پوشالی بودن وعده های مسوولین برای سردواندن آنها، بازداشتگاه اوین را ترک کردند.

بخشی از مصاحبه خانواده روزبه صف شکن با رادیو برابری

2008-01-06T00:37:00.000+03:30

حاکمیت باید در برابر رفتار های خود پاسخگو باشد.

مادر روزبه: "۱۷ روز است که از روزبه خبری نداریم و او در آخرین تماسش هم بیشتر از چند جمله کوتاه بیان نکرد." چند روز پیش نیروهای امنیتی به داروخانه بابک محل کار خانواده روزبه صف شکن رفتند و عکس های دانشجویان زندانی و اسامی آنها را که پشت شیشه نصب شده بود کندند و خانواده صف شکن را تهدید کردند که آنها اذهان عمومی را تشویش می کنند و قصد برگزاری تجمع در محل داروخانه را دارند. "رسانه ها اصلا اهمیتی به این مسائل نمی دهند گرچه تهدید ها همچنان ادامه دارد. ما در مقابل این تهدید ها و اتهامات کلیشه ای به دانشجویان کوتاه نخواهیم آمد و همچنان به افشاگری خواهیم پرداخت. "
پدر روزبه: چندین بار به اطلاعات احضار شدم ولی کاری با آنها ندارم؛ چرا که آنها کسانی هستند که وقتی دانشجویان را گرفتند اعلام کردند که اینها دانشجو نبودند و تیروکمان داشته اند وکذب گفته هایشان برای ما مسلم است ... من به حکومت هشدار می دهم. آن ها باید پاسخگوی رفتار هایشان باشد... یک فضای ترس کافکایی را بر جامعه حاکم کرده اند... وضعیت به گونه ای هست که وقتی فرزندان ما از خانه بیرون می روند خطر را در نزدیکی خودمان احساس می کنیم " وی ضمن حمایت از دانشجویان گفت: "دانشجویان سنجیده عمل کردند، من هم می گویم دانشگاه پادگان نیست، من هم می گویم آزادی برابری ... حاکمیت حداقل باید بخشی از رفتار خود را تغییر دهد و باید به خاطر رفتار خود پاسخگوی شهروندان باشد." آقای صف شکن مصاحبه ی خود را با این شعر شاملو به پایان برد:

ما بی چرا زندگانیم

آنان به چرا مرگ خویش آگاهانند

* فایل صوتی مصاحبه ی پدر و مادر روزبه

نوشته ای از سیمین بهبهانی برای دانشجویان دربند

2008-01-05T08:15:00.000+03:30

ای سلسله جنبانان!

مادران، هر نیمه شب، بر در خانه‌ام می‌کوبند که:

- ای مادر مادران! خفته‌ای؟ دخترانمان را، پسرانمان را، جگرگوشگان‌مان را ربوده‌اند! چهره‌شان را، صداشان را نمی‌بینیم، نمی‌شنویم. جویای دانش بودند، گم شده‌اند؛ گرمای آتش بودند، خاکستر شده‌اند. ما آرام نداریم؛ تو خفته‌ای؟!

می‌گویم:

- من از کجا، خواب از کجا! فریادم در تهینای هوا می‌میرد. امواج را، از کوتاه و میانه و بلند، گردن زده‌اند...

ای سلسله جنبانان! خود جگرگوشگان دارید؛ جگرگوشگان ما را بیش میازارید! رهاشان کنید تا رها شوید از عذابی که می‌کشید. و اگر به راستی انسانید،

ای سلسله جنبانان

زین بیش مرنجانید!

گزارشی از دیدار خانواده ها با سیمین بهبهانی

2008-01-05T08:04:00.000+03:30

من هم می آیم.

وارد که می شوی لازم نیست به خودت خیلی زحمت بدهی تا بفهمی که میزبان تو چطور آدمیست: آرام و صمیمی با تو دست می دهد؛ اما از این که نکند خوب از تو پذیرایی نشده باشد تا وقت بازگشتنت نا آرام باقی می ماند؛ مدام از جا بر می خیزد تا به تو شیرینی و چای تعارف کند؛ مواظب باشد قبلا به تو پیش دستی داده است و اصرار تو که: "خودمان بر می داریم" تفاوتی در این حالت او ایجاد نمی کند.

ابراز تاسف می کند که نتوانسته بود در میهمانی ای که با حضور تعدادی از اعضای کانون نویسندگان ایران و فعالین اجتماعی در خانه مادر یکی از دانشجویان برگزار شده بود حاضر شود.می گوید: "من چند ساعت لباس پوشیده و آماده بودم بچه ها بیایند دنبالم". و به آرامی ادامه می دهد: "شاید یه ملاحظاتی کرده اند. حالم و اینها."

در پاسخ به گله مادر یکی از دانشجو.بان در بند که می گوید:"به دخترم نسبت های آن چنانی داده اند" با لبخند تسلی بخشی می گوید:"این نسبت ها را که همیشه داده اند. به من که تا شوهرم زنده بود که بود و بعدها هم سن و سالی ازم گذشته بود یه نایلون پر از این نسبت ها داده اند."

از کتک خوردن اش در روز 8 مارس روز جهانی زن می گوید. از یکی از حاضرین می شنود که پس از آن ماجرا وقتی مطلع شده بود سفر خارج رفته است فکر کرده شاید دیگر برنگردد. با شنیدن این حرف لبخند می زند و با تمسخر این نظر می گوید:" آخه برم کجا؟! هیچ وقت نتوانسته ام خارج خیلی دوام بیاورم." راست می گفت. به قول شاملو: "چراغ اش در این خانه می سوزد." درست مثل خود شاملو.

جزئیات وضعیت بچه ها را می پرسد. می خواهد که نام همه ی سی و چند نفر را درشت با ماژیک روی کاغذ A3برای اش بنویسند. اما نه آن قدر درشت که نوشته از میدان دید او خارج شود. او که قبلا فراخوان خانواده ها را امضا کرده معتقد است مهم ترین چیز در حال حاضر به قول خودش: "سالم در آوردن بچه هاست."

وقتی می شنود خانواده ها اعلام تجمع روز شنبه را به خاطر قول یکی از مسئولین زندان اوین تا اطلاع ثانوی به هم زده اند می گوید: "کارِ درستی کردید. حالا که قول دادند بگذارید ببینید بعد از این همه مدت به قولشان عمل می کنند یا نه. اگر نکردند یک روز دیگر تجمع بگذارید". و در ناباوری حاضرین می افزاید: "من هم می آیم."

هیچ اصراری ندارد متکلم وحده باشد. با یکی از مادرها به آرامی از ضعف دید و ناموفق بودن عمل چشمش صحبت می کند. وقتی حاضرین پیش از رفتن از او می خواهند که اگر دوست دارد شعری برای آنها بخواند با اشاره به میز تحریرش می گوید:" یه چیزی نوشته ام، اون جاست.شعر که نیست البته." وقتی پیدا کردن آن کاغذ توسط دخترش طول می کشد به سمت میز می رود، در یک چشم به هم زدن آن را پیدا می کند و می گوید:" یکی از خودتان بخوانید چون من درست نمی بینم."

متن را همسر یکی از دانشجویان دربند می خواند. همه برای شاعر کف می زنند و از او تشکر می کنند. "نیمه های شب به وضع بچه ها و شما فکر می کردم. این به ذهنم آمد. آن را نوشتم روی کاغذ."

وقتی که حاضرین از جا بلند می شوند تا خانه را ترک کنند با آداب دانی و متانت می پرسد: " اشکالی داره یکی از این جعبه شیرینی ها را ببرید؟ آخه زیاده." اما چند تا از آنها را از یکی از جعبه ها بر می دارد و در سینی می گذارد.

آن آداب دانی و متانت ذاتی او وقت خروج باز اصرار تو را بی نتیجه می گذارد وقتی مدام تکرار می کنی: "بروید تو سرده." در پاسخ می شنوی:"خیلی اذیت شدید این روز برفی و تو این سرما اومدید."

تا پشت در بدرقه ات می کند.

کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند
86/10/13

آرش پاکزاد همچنان در اعتصاب غذا به سر می برد.

2008-01-03T01:50:00.000+03:30

اعتصاب غذای آرش یاکزاد وارد ششمین روز خود شد. آرش پاکزاد تنها دانشجوی آزادی خواه و برابری طلب دستگیر شده در شهرستانهاست که هنوز دربند است. این در حالی است که حکم آزادی به قرار وثیقه وی از طرف دادستانی تأیید شده اما اطلاعات مازندران از پذیرفتن این حکم سر باز می زند. آرش در اعتراض به این شرایط و نیز فشارهای وارده بر وی طی مدت دستگیری دست به اعتصاب غذا زده است. وی دچار عارضه ی چسبندگی نخاعی است و ادامه ی شرایط فعلی ممکن است منجر به وخامت حال وی شود. ما خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط آرش پاکزاد و دیگر دستگیرشدگانیم.

اطلاعیه کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند در رابطه با تعویق تجمع روز شنبه

2008-01-03T00:45:00.000+03:30

همان طور که مطلع هستید دیروز کمیته پی جوی آزادی دانشجویان دربند متنی را مبنی بر اعلان تجمع برای روز شنبه 15 دی ماه در آدرس اینترنتی کمیته درج کرد و آن را به اطلاع عموم رساند.

امروز چهارشنبه طی ملاقات خانواده‌های دانشجویان زندانی با آقای سالاری کیا، رئیس امور زندان‌ها، که پس از ساعت‌ها معطلی صورت گرفت وی به خانواده‌های دانشجویان قول داد که از روز شنبه طی سه روز متوالی به کلیه سی و چند دانشجو وقت ملاقات خواهد داد و در صورتی که مقامات بالاتر نتوانند این کار را بکنند وی از اختیارات خود استفاده خواهد کرد و برای ملاقات آنان ترتیبی خواهد داد که آنها بتوانند عزیزانشان را ببینند چرا که بر اساس گفته وی:" طبق قانون حتی فرد جنایتکار محکوم به اعدام هم حق ملاقات دارد". وی در پاسخ به پرسش یکی از حاضرین که پرسیده بود "چرا به همه درهمان روز شنبه ملاقات نمی دهید؟" گفت:" ما کابین به اندازه کافی نداریم، زندان هم که فقط مال شما نیست و ما سی و شش هزار زندانی دیگر هم داریم."

با وجود تمام این رفتارها، کمیته پی جوی آزادی دانشجویان دربند به منظور نشان دادن حسن نیت خود قرار تجمع روز شنبه را تا اطلاع ثانوی معوق خواهد گذاشت و به مقامات قضایی مربوطه این فرصت را خواهد داد تا آنها نیز با نشان دادن حسن نیت خود در راستای آزادی بی قید و شرط دانشجویان دربند اقدامات لازم وعاجل را مبذول دارند.

کمیته پی جوی آزادی دانشجویان دربند

86/10/12

http://13azar.blogspot.com

seeking.committee@gmail.com

تماس بهروز کریمی زاده و مهدی گرایلو با خانواده هایشان

2008-01-02T15:08:00.000+03:30

بهروز کریمی زاده و مهدی گرایلو دیشب پس از گذشت یک ماه از دستگیریشان، برای اولین بار با خانواده های خود تماس گرفته و آنها را تا حدی از نگرانی در آوردند. خانواده ها ی دانشجویان ضمن شریک دانستن خود درخوشحالی خانواده های این عزیزان تا آزادی همه بچه ها از پای نخواهند نشست.

گزارش شماره 14از اقدامات خانواده ها- بخش 2

2008-01-02T14:50:00.000+03:30

خانواده ها با وجود بارش شدید برف، راس ساعت 9 در دادسرای مجاور بازداشتگاه اوین جمع شدند. آنها حدود 2 ساعت و نیم معطل شدند تا بالاخره و پس ازمراجعه گروهی به آنها گفته شد که آقای سالاری کیا به زودی می رسند.
با آمدن رئیس امور زندانها، خانواده ها، که تعدادشان بیش از بیست نفر بود، به اطاق وی خوانده شدند تا پاسخ خود را بگیرند و با فرزندانشان ملاقات کنند! اما با تندی به آنها گفته شد که چرا همگی با هم آمده اند و مگر قرار نشد که صبر کنند... به هر حال پس از کمی بحث به آنها اعلام شد که به احتمال زیاد برای اوایل هفته آینده ملاقات بچه ها آزاد شده و به ترتیب به آنها امکان ملاقات داده خواهد شد.

گزارش شماره 14 از اقدامات خانواده ها- بخش اول

2008-01-02T01:44:00.000+03:30

امروز چهارشنبه 12/10/86 راس ساعت 9 صبح، خانواده های دانشجویان در بند به امید ملاقات با عزیزانشان در مقابل بازداشتگاه اوین جمع می شوند.

این اقدام در پی نامه خانواده ها به آقای حداد و وعده پاسخگویی به آن در روز چهارشنبه صورت گرفته است. قرار است که امروز پاسخ نامه آنها به آقای حداد، از طریق آقای سالارکیا و در دادسرای بازداشتگاه اوین به آنها منتقل شود. پیش از این آقای سالارکیا گفته بود که اگر آقای حداد پاسخی به نامه و درخواست خانواده ها- مبنی بر آزادی، ملاقات، داشتن وکیل و...- ندهد، خودش اقداماتی برای فراهم کردن امکان ملاقات انجام خواهد داد.

2008-01-01T22:48:00.000+03:30

Rally in front of the public prosecution of the revolutionary court

(The declaration of the families of the arrested students before, during and after the commemoration of the University Students’ Day)

It has been one month. A month of difficult and cold nights in front of the notorious Evin prison, a month of the insults of the guards, the threats of the interrogator, the groundless accusations and promises. We are on this side and our sons and daughters are on the other side of the Evin walls, in dark and cold solitary cells. The same repetitive story of being blindfolded, night interrogation, sleeplessness, beating and foul language etc, etc.

Our sons and daughters are under the highest pressures because of having called for equality and freedom at university, a place which belongs to them and on a day which belongs to them, i.e., Iranian University Students’ Day and we, the families, are kept in complete ignorance of their situation, without any permission for them to visit us or their lawyers; and all this is done in utter boycott of the country’s media and press.

After this long time, we find a rally in front of the public prosecution of the revolutionary court in Tehran at 11 a.m. on Saturday Dey 15(Jan 5) to let our voice be heard by our children through these cold and grey walls so that they can know that they are not alone, so that they can know that their families, their friends and all free people stand beside them and will not succumb until their complete freedom.

Seeking Committee for the Freedom of the University Students

2008/1/1

http://13azar.blogspot.com

seeking.committee@gmail.com

اطلاعیه‌ی خانواده‌های دانشجویان دستگیر شده‌ی مراسم روز دانشجو

2008-01-01T20:59:00.000+03:30

تجمع در مقابل دادسرای دادگاه انقلاب

اطلاعیه‌ی خانواده‌های دانشجویان دستگیر شده‌ی مراسم روز دانشجو(13 آذر)

یک ماه گذشت. ماه شب و روزهای سخت و سرد مقابل اوین، ماه توهین های سرباز نگهبان و تهدید های بازجو، ماه تهمت ها و وعده های بی اساس، ماه شب های اشک و غم، فریاد و خشم. ما این سو و فرزندانمان آن سوی دیوارهای زندان اوین، در سلول های انفرادی تاریک و سرد. همان داستان تکراری چشم بند و بازجویی شبانه و بی خوابی و ضرب و شتم و ... .

فرزندان دانشجوی ما، به جرم سر دادن ندای آزادیخواهی و برابری طلبی در روزی و جایی که متعلق به خودشان است حتی بدون امکان ملاقات با وکلا و خانواده هایشان تحت شدید ترین فشارها قرار دارند و ما خانواده ها در نگرانی و بی اطلاعی کامل از وضعیت آنها، و این همه در میان بایکوت شدید از سوی رسانه ها و مطبوعات کشور.

ما پس از گذشت این زمان طولانی تنها راه رساندن صدای استمداد خود را تجمع در مقابل دادسرای دادگاه انقلاب در روز شنبه 15 دی ماه ساعت 11 صبح میدانیم، تا صدایمان را از این سوی دیوارهای سرد و خاکستری اوین به گوش فرزندانمان برسانیم، تا بدانند که تنها نیستند، که این سو خانواده‌هایشان، دوستانشان و تمامی انسان های آزاده در کنارشان هستند و تا رهایی کامل شان از پا نمی نشینند.

کمیته‌ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند

11/10/1386

http://13azar.blogspot.com

seeking.committee@gmail.com

گزارش شماره 13 از اقدامات خانواده ها

2008-01-01T02:14:00.000+03:30

امروز دوشنبه 10/10/86 جمعی از خانواده های دانشجویان دربند برای پیگیری جواب نامه ای که روز گذشته برای آقای حداد برده بودند، صبح زود به دادگاه انقلاب مراجعه کردند.آنها ابتدا از طریق تلفن با آقای فلاح (رئیس دفتر آقای حداد) و نیز با بازپرسی شعبه 2(که پرونده ها در آنجاست) صحبت کرده بودند که هردو ابتدا اظهار بی اطلاعی کرده و سپس گفته بودند که آنها خودشان جواب نامه را به آقای سالاری کیا می دهند و این روند اداری طول می کشد و به خانواده ها هم جوابی داده نخواهد شد. مجددا یکی دیگر از خانواده ها با تلفن تماس گرفته و خواسته است که پاسخ نامه به آنها داده شود. وی گفته است که خانواده ها خودشان نامه را مستقیما آورده اند و جواب آن را هم مستقیما می گیرند. در مقابل رئیس بازپرسی شعبه 2 نیز تلفن را قطع کرده است. در این لحظه نمایندگان خانواده ها طی یک اقدام شجاعانه پلاکاردهایی را که همراه داشته اند در آورده و در گوشه ای ایستاده اند. بر روی پلاکاردها نوشته هایی نظیر "ما خانواده های دانشجویان دستگیرشده در رابطه با مراسم 16 آذر خواهان آزادی سریع و بی قید و شرط عزیزانمان هستیم" نوشته شده بود. بلافاصله عده زیادی اطراف خانواده ها جمع شده اند و در عرض چند دقیقه چند افسر نگهبان و مامورین حراست مردم را متفرق کرده و برای گرفتن پلاکاردها با خانواده ها درگیر شده اند و آنها را تهدید کرده اند که مامورین زنی را که از آنها قویترند برای مقابله با آنها می آورند و برای آنها کاری ندارد که همه آنها را بگیرند وببرند و هیچ کس نتواند از آنها خبری بگیرد. در نهایت پس از مجادله ی لفظی که با صدای بلند صورت گرفت آنها راضی شدند که یک نفر از نمایندگان را برای پیگیری نامه به بالا(به دفتر آقای فلاح) بفرستند. سپس یک نماینده از جانب خانواده ها بالا رفته است و در آنجا هم با برخورد بد مسوولین مواجه شده است. از نماینده خانواده ها خواسته شده که خود را معرفی کند تا فقط وضعیت پروند مربوطه به وی گقته شود. وی نیز خود را نماینده خانواده ها معرفی کرده وخواستار پیگیری نامه شده است. مسوول دفتر نیز به وی گفته است که تا زمانی که به عنوان نماینده خانواده ها خود را معرفی کند، اگر تا فردا هم اینجا بایستد پاسخی نمیگیرد و او را بیرون می اندازند. در مقابل اصرار نماینده خانواده ها زنی قوی هیکل وی را از اطاق بیرون کرده است.
همزمان جمع کثیری از خانواده ها مطابق هر دوشنبه در مقابل درب ملاقات اوین گرد هم جمع شده بودند. قرار بود که امروز آقای سالاری کیا هم در آنجا حضور داشته باشد. که البته به جای وی معاونش آنجا بود. خانواده ها به وی گفتند که آقای سالاری قرار بوده به آنها پاسخگو باشد و در صورت امکان قرار ملاقات برایشان هماهنگ کند. وی نیز سریعا با آقای سالاری تماس گرفته و گفته که جمع قابل توجهی از خانواده ها اینجا حضور دارند و خواهان ملاقات اند. آقای سالاری نیز در پاسخ از خانواده ها خواهش کرده است که تا چهارشنبه صبر کنند تا آقای حداد جواب نامه را بدهد.
پس از آن خانواده ها به مقابل دفتر سازمان ملل رفتند تا نامه ای را که داده بودند پیگیری کنند. درآنجا خانواده ها که تعدادشان بیش از 20 نفر بود، مجددا پلاکاردهای خود را بالا بردند و همزمان عده ای هم برای مسوولین سازمان، که پشت درهای بسته ی ساختمان بودند ماجرا را توضیح می دادند. در آنجا نیز نیروهای پلیس و نگهبانان سعی کردند که سریعا جمعیت را متفرق کنند که با مقاومت خانواده ها مواجه شدند. خانواده ها می گفتند که کار دارند و می خواهند حرفشان را بزنند. بنا به گفته مسوولین UN نامه قبلی به دستشان نرسیده بود. در آنجا خانواده ها نامه دیگری را که تنظیم کرده بودند به آنها دادند و خواستار پیگیری شدند. خانواده ها در حالیکه پلاکاردها را همچنان در دست داشتند به تدریج از مقابل ساختمان دفتر سازمان ملل دور شدند.

گزارش شماره 12 از اقدامات خانواده ها

2007-12-30T16:25:00.000+03:30

امروز یکشنبه 9/10/86 خانواده ها طبق تصمیمی که دیروز گرفتند، برای ملاقات با آقای سالاری کیا به دادسرای عمومی دادگاه های انقلاب رفتند. در آنجا پس از ساعتی انتظار و تحمل برخوردهای نامناسب مسولین دم در بالاخره موفق به دیدن وی شدند. پس از شرح ماوقع توسط خانواده ها و اقداماتی که تاکنون کرده اند و نیز بی اطلاعی از وضعیت فرزندانشان که موجب نگرانی بیش از حد آنها شده است، آقای سالاری کیا به آنها گفت که نامه ای خطاب به آقای حداد، تنظیم کرده و درخواست خود را در آن مطرح کنند. خانواده ها نیز همانجا نامه ای را تنظیم کرده وبه امضای همه رسانده اند. در این نامه آنها ابتدا شرحی از نحوه و زمان دستگیری فرزندانشان، بی خبری از وضعیت آنها در مدت این یک ماه داده و خواستار آزادی بی قید و شرط هر چه سریعتر عزیزانشان و دست کم دادن اجازه ملاقات با آنها شده اند. در پایان آقای سالاری کیا نامه را پاراف کرده و مهر و لاک نموده و به خانواده ها داده است تا آن را به آقای حداد برسانند.
خانواده ها دوباره سوار بر مترو برای چندمین بار پیاپی به دادگاه انقلاب رفتند تا نامه را به آقای حداد برسانند. با در دست داشتن نامه، یکی از مادران توانست برای اولبن بار پس از گذشت یک ماه، بالا برود تا آقای حداد را ببیند (تا پیش از این خانواده ها تنها از طریق تلفن و از طبقه همکف توانسته بودند با بازپرسی شعبه 2 تماس بگیرند.). البته همانطور که انتظار می رفت وی تنها توانست نامه را به آقای فلاح، رئیس دفتر وی بدهد و به او گفته شد که آقای حداد نیستند. مادر این دانشجوهمچنین در مورد وضعیت پرونده ها پرسیده بود و به وی گفته شد که پرونده ها هنوز نیامده است.
خانواده ه های دانشجویان دربند، فردا دوشنبه برای پیگیری نامه خود مجددا به دادگاه انقلاب مراجعه می کنند.
آنها همچنین مطابق هر دوشنبه و برای چهارمین هفته به زندان اوین می روند، تا در صورت نگرفتن ملاقات دست کم پول یا لباس برای عزیزان خود بفرستند و به این ترتیب حضور خود را به آنها اعلام کنند.

گزارش شماره 11 از اقدامات خانواده ها

2007-12-29T19:42:00.000+03:30

امروز شنبه 8/10/86، مقارن با عید غدبر، خانواده های دانشجویان، که با وجود پیگیریهای هر روزه ی خانواده هایشان هنوز در زندان های انفرادی اوین به سرمی برند، در مقابل زندان اوین جمع شدند. خانواده های دانشجویان که تعداد آنها حدود 20 نفر بود، صبح امروز و در پی سکوت آقای محمدی و بی جواب گذاشتن خانواده ها در مورد وعده های ملاقاتی که برای عید غدیر داده بودند، در مقابل زندان اوین گرد هم آمدند. آنها خواستار پاسخگویی مسوولین در مورد این بازداشتهای طولانی، بدون دادن اجازه تماس تلفنی و ملاقات؛ و عدم پاسخگویی صریح مسوولین در مورد وضعیت افراد بازداشتی بعد از گذشت قریب به یک ماه بودند.
پس ازمدتی آقایی که از داخل زندان خارج شده بود و به گفته برخی خانواده ها مسوول بند 209 بود، به سمت خانواده ها آمد. البته وی خود این قضیه را نفی می کرد و گفت که این بند به آنها ارتباطی ندارد. وی همچنین به خانواده ها گفت که امروز تعطیل است و هبچ کس برای پاسخ گویی نیست و بهتر است که آنها هم بروند و در این هوای سرد نایستند.
اما خانواده ها به جای ترک محل از سربالایی خاکی دم در اوین بالا رفتند و همگی در مقابل در اصلی اوین ایستادند و با کوبیدن به در و فراخواندن سرباز وظیفه از وی خواستند که با یک مقام مسوول تماس بگیرد.پس از مدتی انتظار، آقایی که خود را جانشین رئیس زندان معرفی کرد، در جمع خانواده ها حاضر شد. یکی از مادران توضیح داد که این خانواده ها برای چه آنجا هستند ودر این روز تعطیل و در این هوای سرد به دنبال چه آمده اند. مسوول مربوطه هم مانند سایرین گفت که مسوول بند عمومی است و امروز تعطیل است و بجز چند افسر نگهبان هیچ کس در بندها نیست. وی در مقابل اعتراض خانواده ها و بویژه برخی که فرزندانشان هنوز با گذشت حدود یک ماه با منزل تماس نگرفته اند، گفت که آنها هم نمی توانند کاری کنند.وی افزود که الان هم تلاش کرده که با مسوولین تماس بگیرد اما نتوانسته است. وی در پاسخ به اعتراضات پیوسته و خشم خانواده ها گفت که این مسأله به آقای مرتضوی مربوط می شود و آنها باید به رئیس دفتر وی آقای سالاری کیا، که رئیس امور زندانها هم هست، مراجعه کنند.
امروز برخلاف وعده های مسولین هیچ قرار ملاقاتی به خانواده ها داده نشد. حتی یک تماس تلفنی هم با آنها گرفته نشد. امروز با گذشت نزدیک به یک ماه از دستگیریها و با وجود مراجعات مکرر خانواده ها به هر شخص و نهاد دولتی، هنوز بیش از 7 تن از دانشجویان حتی کوچکترین تماسی با خانواده های خود نگرفته اند. با این حال و با وجود بی اعتمادی به حق خانواده ها نسبت به مسوولین، آنها همچنان با عزمی راسخ و با احترام به عقاید فرزندانشان در راه آزادی آنها از پای نمی نشنینند.

فردا یکشنبه 9/10/86 خانواده ها یه دفتر آقای سالاری کیا (در میدان ارگ) می روند تا صدای خود را به وی و به آقای مرتضوی، دادستان کل استان تهران، هم برسانند و از وی در مورد این بازداشتهای طولانی وغیرقانونی و وضعیت فرزندانشان توضیح بخواهند. خانواده ها خواهان آزادی هر چه سریعتر عزیزانشان هستند.

نامه رسیده

2007-12-29T18:21:00.000+03:30

و اینک حکایت 43 نفر (70 سال پس از 53 نفر)

70 سال گذشت از دورانی که رضا شاه، گروهی از روشنفکران جوان و میان سال مارکسیست ایرانِ آن زمان را بازداشت کرده و به حبس بلند مدت محکوم کرد. گروهی که بعدها به نام 53 نفر ملقب گشت و نظامی که در تاریخ به خاطر برخوردهای این چنینی، نظام استبداد و دیکتاتوری نام گرفت.

شاید این نخستین سرکوب از سرکوبهای استبدادی بدان شکل مشخص، با آن حجم از افرادی با گرایشات سیاسی و فکری خاص بود که در تاریخ ایران اتفاق می افتاد. 53 نفری که به جرم روشنفکری محکوم می شدند.

پس از آن جریان و سقوط رضاشاه و سپس ظهور و سقوط فرزند دیکتاتورش محمدرضا شاه، فریاد آزادی خواهی جامعه ایران که با ریخته شدن خون بسیاری از آنان همراه بود، به ظهور جمهوری اسلامی انجامید. حکومتی که با داعیه بسترسازی جامعه‌ای آزاد و مستقل( با شعار استقلال، آزادی) بر سر کار آمد، و همراه با آن فریاد دیکتاتوری و استبدادی بودن حکومت های پیشین راسر می داد، و نیز این که ایران آزادترین کشور دنیاست و...... لیکن همین حکومت ما را با حکایتی مشابه آن چه 70 سال پیش با نام سرکوب رضاخانی انجام گرفت رودرو ساخته است: حکایت( یا حماسه) 43 نفر.

43 نفر دانشجوی آزادی خواه و برابری طلبی که به جرم فریاد زدن انسانیت در روزی که متعلق به خودشان است، بازداشت شده و در این بین دانشجویان ساکن تهران به زندان اوین منتقل شدند. حال به سرعت این پرسش در ذهن شکل می گیرد: آنانی که بر طبل دیکتاتوری بودن رضاخان می ‌کوبند چقدر آزادی نصیب جامعه کرده‌اند که پس از 70 سال همان حکایت سرکوب را تکرار می کنند؟

این قصه تکرار سرکوب آزادی‌های فکری و سیاسی در ایران تا به کی و تا چه حکومت‌های دیگری ادامه خواهد یافت؟

قطعاً پاسخ به این پرسش به میزان انسجام و اتحادِ گروه‌ها و قشرهای روشنفکری سیاسی جامعه و نیز عموم مردمی که دغدغه‌ی آزادی خواهی و برابری طلبی دارند بر می گردد که چه پاسخی به سرکوب‌های این چنینی بدهند، چرا که سکوت در این گونه مواقع عملاً به معنای تایید این گونه برخوردهاست.

شعری از روزبه صف شکن

2007-12-29T02:35:00.000+03:30

رهاورد ِسفري تلخ ، با طعمي گس در دهانت ،

تني زخم و همه خشم

خاموش ِ خشونتي ناگزير بر بند بند ِ وجودت .

جنيني کال در زهدان عشق و شور

که به سقطي ناباورانه اش نشستند

به باورِ گناهي بي فرجام ،

و چنين شد !

و دردي پيچنده در کلاف هاي استخواني ِپيکرت

آن گاه فزوني گرفت

که تو دانستي

در اين ميانه آنچه فرجامي است را

مي بايدت تنها بر دوش کشي ،

چون بغضي نمناک که مي فشرد گلويت را

يا چون حجم سنگين زمان بر گونه هايت

که اشک هايت را نيز در رقص لرزانشان

نشان ممنوع مي زد .

و آنچه بر جاي مي ماند

کالبد بي جان ِ تو بود

مصلوب ب ديواره هاي سنگين خاطراتت

تنها رها شده در آغوش باد .

در گوشَت

شبانسرود خوف و خروارها دروغ

و راستي براي به ديده آمدنت

به راستي چه کم !

از دست ها و پاهايت

گلميخ هاي سُربين از تعهدي خام روييده بود

و از شيار زخم هايت

خونابه هاي شک چه سان که روان بود .

در قفايت

ديواره اي سرد

بر آمده از سنگ سخت رسالتت

به زندگاني ات وا مي داشت

و در برابرت

مِهي غليظ و کور

تا هيچ ديده اي را به آشنايي در نيابي ،

چرا که فغان و دردت را

ديگر در اين ميانه

بر هيچ کس نشاني نمانده بود ،

نه بر مرده اي ،

نه بر زنده اي ،

نه اکنون ديگر بر زخم زننده اي !

آن روز که تازيانه اي

بافيده از رشته هاي پولادين اراده ات را

چنان سخت بر پيکر ارزوهايت فرو مي نشاندي

که مي راند از تو

شوق هر عشق ديگر را ،

آن روز که ورزايي سترگ در درونت

بر بگسليدن اين زنجيرهاي کهنه را

از درون ماغ بر مي کشيد

و تورا توان ِ شنيدن ِزادمان حلقوم ِخسته اش نبود ،

مي بايدت در ميافتي

آن آني را

که در درون خويش

پس خواهي نشست بي کس و تنها

بر فراخناي تالار ذهن ِبه باورِ نامردمي خميده ات .

تالاري متروک

با سقفي کوتاه ،

ايستاده بر چهار ستون سنگي ِ فرتوت

که بر هر ديوارِ فروريخته اش

نقش خاطره اي بود از خداياني مست

در بزم بسيط شبانه شان

که دمي مستي زسر فرو نگذاشتند

تا آني

جامي نيز

از جان مايه ي حزين حقيقت به کام کشند .

و اينک آني که چنين گذشت ؛

برابرت را بپاي ،

يقين بدار ،

هم اوست .

شعر شماره ی 10 از کتاب "گلمیخ های سربین"، اثر روزبه صف شکن، انتشارات آیینه جنوب، 1384

برای دانشجویان آزادی خواه و برابری طلبِ دربند

2007-12-27T18:49:00.000+03:30

سرمای زمستان را

در جست و جوی دو واژه ی مکمل

ندیدن خانواده را

در جست و جوی دو واژه ی مکمل

نه! به حریر خواب را

در جست و جوی دو واژه ی مکمل

تنهایی و تنها دیوار را

در جست و جوی دو واژه ی مکمل

فراغت اجباری از تحصیل را

در جست و جوی دو واژه ی مکمل

آری! همه را

با آغوش باز می پذیری

تنها برای دو واژه ی مکمل

آزادی

و برابری

دیدار خانواده های دانشجویان دربند با علی اشرف درویشیان

2007-12-27T04:02:00.000+03:30

پس از خیر مقدم از طرف شهناز(همسر علی اشرف درویشیان) که با مهربانی و گشاده رویی می خندد وقتی از در به سمت راست می پیچی تازه می فهمی چرا روی مقوای بزرگ کنار در نوشته شده بود: "لطفا بابا را نبوسید" و زیر آن "با تشکر" را در یک قلب نوشته بودند.

تا شهناز خانواده های دانشجویان دستگیر شده را به سمت چند مبل و صندلی موجود که تعدادشان کافی نیست هدایت کند نویسنده‌ی سالهای ابری با کمک عصا در حالی که دستِ چپش به گردن آویزان بود،کاملا از جا برخاسته است.

کاری که باعث می شود شهناز شتابان به سوی او خیز بردارد. "پس چرا پا شدی؟". و رو به جمع حاضر می گوید: "تا به حال این کار را نکرده. آخه ممکنه آسیب ببینی."

علی اشرف درویشیان خیره نگاه میکند سری تکان میدهد ولی تا ورود آخرین نفر همچنان ایستاده باقی می ماند. با صدایی که به سختی شنیده می شود خوش آمد می گوید.

چون خانواده ها تازه از مجلس و دادگاه انقلاب آمده اند و همه نتوانسته اند در هر دو جا حاضر باشند با هم حرف می زنند و اطلاعاتشان رابا هم ردو بدل می کنند. گویی حضور این عزیزِ آرامی را که برای قوت گرفتن به دیدنش آمده اند فراموش می کنند. امروز به آنها گفته اند که کاری نکنید که پرونده ها به خانواده ها هم کشیده شود. حال آن که رفته بودند پیش رییس کمیسیون اصل نود مجلس از آزادی فوری فرزندانشان بشنوند چیزی را که به همراه نزدیک سه هزار نفری که فراخوان آنها را امضا کرده بودند از همان ابتدا خواسته بودند. شروع می کنند این ها را انتقال بدهند به او که با چهره ای استخوانی به آنها نگاه میکند. شاید بر خلاف انتظارشان اما، مردِ همیشه ایستاده می زند زیر گریه.مادرش وقتی کودکی بیش نبود و از صحنه شلاق زدن سربازها هق هق گریه اش بلند شده بود به او تشر زده بود که: "آخر مگر برادر پدرت است که برایش گریه می کنی؟". اما ظاهرا تشرهای دوران کودکی بر نویسنده و معلم امروز بی تاثیر بوده است. چون گریه اش خیلی طول می کشد.

شهناز که تلاش می کند او را آرام کند خودش هم با او همنوایی میکند در گریه. مادرها به آن دو دستمال می دهند. به نظر می رسد این زن و مرد هم چنان دردِ خلق برایشان نه درد برادر که درد خودشان است.

مادری با لبخندی دژم می گوید:"دوست نداشتیم شما را متاثر کنیم. ما خیلی افتخار می کنیم شما رو تونستیم بیینیم."

یکی دیگر می گوید "چه بخواهید چه نخواهید همه آن بچه ها و همین طور ما فرزندان فکری شما هستیم،هنوز دیری نیست که داستانهای شما را برای همین بچه‌هایِ دربند شبها می خواندیم تا بخوابند". همان مادری که دژم می خندید با همان لبخند می پرسد: حالا ما دارا ییم یا ندار؟ جواب می شنود:" هم دارا ییم و هم ندار . نویسنده تا واقعاً خودش را نگذارد جای مردم نمی تواند بنویسد. من حال شما را می فهمم. ظلم هست ستم هست اما باید ایستادگی کرد. خیلی شجاع اند این بچه ها. من به شما و بچه هاتون افتخار می کنم. در همین وزارت ارشاد الان هستند کسانی که در عمرشان یک داستان پنج صفحه ای هم ننوشته اند اما می آیند و نظر میدهند مثلا در مورد رمان ده جلدی دولت آبادی. من یه موقعی سومین بار بود که دستگیرم کرده بودند بردندم کمیته.طرف گفت باز تو آمدی، دست بردار نیستی؟" و با این جمله گویا آن صحنه را مجسم کرده باشد لبخندی بر چهره اش نقش می بندد. گویی همه از این لبخند خوشحال می شوند که شلیک خنده فضای هال خانه را که به جز همین مبل ها و تلویزیونی کوچک چیزی در آن نیست پر میکند. و انگار او هم ترغیب می شود بیشتر بگوید:

"ازهمان ده دوازده سالگی عاشق مطبوعات کتاب و اینها بودم. دو تا خاطره براتون بگم. کرمانشاه زمستونا سرد بود. تا سیزده بعد از عید کرسی رو جمع نمی کردن. من درازکشیده بودم زیر کرسی.داشتم کتاب می خوندم. پدرم گفت پاشو برام آب بیار. کتاب به دست رفتم براش آب آوردم. وقتی دادم لیوانِ پر رو بهش کمی ریخت رو دستش گفت اون چیه دستت؟ اومدم بگم کتابه یه پس گردنی بهم زد و گفت تو حواست به آبه یا به کتاب؟

یه بار دیگه یه مجله ای اون موقع ها در می اومد به اسم ترقی من وا میایستادم دم روزنامه فروشی در که میاومد می گرفتم بدو می اومدم خونه که بخونم. یه روز که نفس زنان رسیدم خونه پدرم گفت چته؟ گفتم هیچی من به عشق ترقی اومدم خونه.پس از دریافت یک پس گردنیِ دیگه، در اومد که: احمق تو باید به عشق خدا بیایی خونه به عشق ترقی اومدی خونه؟"

اما ظاهرا داستان نویس بزرگ از علاقه جمع به وجد آمده بود، چون پس از لحظه ای درنگ ادامه داد: "خیلی که ما بچه بودیم پدرم ما را مجبور کرد علاوه بر مکتب، درس دینی هم بریم: ما سه تا برادر بودیم سه تا کلاه برایمان داده بود بدوزند که روی آنها نوشته شده بود بسم الله الرحمن الرحیم و یادمان می د ادند مثلا از بر کنیم که: ز بسم الله نبود بهتر کلاهی بنه بر سر برو هر جا که خواهی. و یا این که : اول مطلع دیوان اسرار قدیم هست بسم الله الرحمن الرحیم" !!!!!

پس از چندی که از خاطراتِ قدیم تعریف کرد با همراهی و یادآوری های شهناز، در موردِ وضعیت کنونی و شرایطی که جامعه به آن گرفتار بود صحبت کرد. او می گفت: گرفتاری بچه‌ها به خاطر: نظام سرمایه داری است، ارزش افزوده‌ای که از تلاش همین خلق حاصل می شود.نظام سرمایه داری ایران که بخشی از نظام سرمایه داری جهانی است ، الان عنان گسیخته در حال تاخت و تاز است.

پس از لختی سکوت ،وقتی فراخوان آزادی دانشجویان را به آنها نشان دادند هردو بی درنگ آن را امضاء کردند.

درنهایت خانواده ها با تشکر از میهمان نوازی این زن و مرد مهربان خانه را ترک کردند.

میهمانی کوتاهی بود و خیلی حرفها ناگفته ماند، قرارشد دفعه‌ی بعد پس از آزادی بچه های دربند، با آنها پیش شان برویم.

تجمع اعتراضی در مقابل زندان باستیل

2007-12-27T03:21:00.000+03:30

در حمایت از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در بند دانشگاه های ایران

بیست و هشتم دسامبر

از ساعت هفده الی نوزده

در میدان “باستیل”

سه هفته از برگزاری مراسم ١٦ آذر می‌گذرد و بیش از چهل تن از دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب دانشگاه‌های سراسرکشور همچنان در بازداشت بسر می‌برند.

از این روی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه های ایران روز جمعه ٢٨ دسامبر برابر با ٧ دی ماه را بعنوان روز جهانی اعتراض به دستگیری دانشجویان در ایران اعلام کرده‌اند.

در این راستا و در جهت اطلاع اذهان عمومی و حساس کردن جوامع بین‌المللی ما جوانان ایرانی آزاد- پاریس در کنار انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران دست به تظاهرات ایستاده‌ای خواهیم زد.

جوانان ایرانی آزاد- پاریس
بیست و ششم دسامبر دو هزار و هفت

Manifestation à Paris

2007-12-27T03:15:00.000+03:30

Journée de soutien Internationale aux

Etudiants emprisonnés en Iran

Vendredi 28 décembre 2007

Place de la Bastille à 17H00

Trois semaines après la cérémonie de commémoration du mouvement étudiant de 16 Azar (7 décembre), une quarantaine d’étudiants qui avait participé au rassemblement, sont encore dans les geôles du régime théocratique Iranien.

C’est ainsi que le collectif des familles des étudiants captifs appelle à une journée de mobilisation International le vendredi 28 décembre 2007.

Dans ce cadre, pour informer et mobiliser la communauté internationale sur le sort de ces étudiants, nous appelons les consciences progressistes à venir manifester ce jour là aux cotés du collectif des jeunes iraniens libres et de l’ ADPOI.

Collectif des jeunes Iraniens Libres

Paris, Le 26/12/2007

آرش پاکزاد در انتظار آزادی؟! یا ...

2007-12-26T20:58:00.000+03:30

در پی تماس تلفنی دادستان بابل با خانواده آرش پاکزاد و اعلام اینکه آنها می توانند با آوردن وثیقه وی را آزاد کنند، خانواده آرش با در دست داشتن سند به آنجا مراجعه کرده اند. پس از انجام مراحل اداری و تأئید سند، و مراجعه به بازداشتگاه به آنها گفته شده که در فلان خیابان منتظر بمانند. پس از ساعتی انتظار، خانواده وی جویای وضعیت شده اند و مجددا به آنها گفته شده که به فلان میدان بروند و منتظر بمانند. اما پس از چند ساعت انتظار در هوای سرد هیچ خبری نشده است. خانواده وی دوباره وضعیت را جویا شده اند و با این پاسخ بی رحمانه مواجه شده اند که امروز دیگر ساعت اداری پایان یافته و بهتر است که آنها هم بروند. ظاهرا شکنجه های روحی خانواده ها نیز همزمان با آزار دانشجویان در بند بخشی از برنامه ی مسوولان در رابطه با این پرونده ها است. آرش پاکزاد هنوز در بازداشتگاه است.

تماس علی سالم با خانواده اش

2007-12-26T20:50:00.000+03:30

علی سالم پس از گذشت بیش از سه هفته از دستگیریش، دیروز برای اولین با خانواده خود تماس گرفت و از سلامت خود خبر داد.

نسیم سلطان بیگی، ایلناز جمشیدی و انوشه آزادبر نیز به ترتیب طی دو روز گذشته و امروز با خانواده های خود تماس گرفته اند. ظاهرا همه آنها وضع روحی خوبی داشته اند و گفته اند که وسایلی که برایشان فرستاده بودند به آنها رسیده است.

گزارشی از دیدار جمعی از اعضای کانون نویسندگان ایران با خانواده های دانشجویان در بند (29/9)

2007-12-26T15:34:00.000+03:30

پنج شنبه 29 آذر جمعی از اعضای کانون نویسندگان ایران در منزل مادر یکی از دانشجویان در بند با تعدادی از خانواده های دانشجویان دیدار کردند. این دیدار با حضور دکتر زرافشان، وکیل دانشجویان و از اعضای کانون، فریبرز رئیس دانا، علیرضا ثقفی، منیژه عراقی، علیرضا جباری، اکبر معصوم بیگی، نازی اسکویی، آقای امینی، ناهید خیرابی( روزنامه نگار و فعال سیاسی) و تنی دیگر از فعالین فرهنگی و سیاسی و به منظور ابراز همدلی این بزرگواران با خانواده ها برگزار گردید. ابتدا برخی از خانواده ها شرح مختصری از نحوه و زمان دستگیری عزیزانشان ارائه دادند و بعضا تاکید کردند که تا کنون هیچ تماسی با فرزندان خود نداشته اند. آنها همچنین نگرانی خود را از وضعیت جسمی و روحی بچه ها و نیز اتهامات و نسبتهایی که به آنها داده می شود ابراز کردند. در ادامه آقای زرافشان ضمن دلداری دادن به خانواده ها به آنها اطمینان داد که همه این دوستان در کنار وکلای دانشجویان از آزادی بچه ها حمایت خواهند کرد و به افراد و گروه های سوء استفاده گر چه در داخل و چه در خارج از کشور اجازه نمی دهند که از این جریان برای تبلیغات و سم پاشی های خود استفاده کنند.
پس از آن برای تلطیف جو آقای سهیل آصفی، روزنامه نگار، که خود پس از تحمل دو ماه زندان انفرادی به تازگی آزاد شده بود، شعری را که به بهروز کریمی زاده و سایر رفقای دربند تقدیم کرده بود خواند که باعث دلتنگی بسیاری از خانواده ها برای عزیزانشان شد.
پس از آن آقای رئیس دانا نیز سخنانی در رابطه با حقانیت تفکر و فعالیت این دانشجویان که از وضع عینی و نابسامان اقتصادی در ایران نشأت می گیرد ایراد کرده وناراحتی خود را از این اقدام علیه دانشجویان اعلام کرد.

طبق اخبار رسیده، خانم سیمین بهبهانی نیز برای شرکت در این دیدار آماده بوده اند که متأسفانه به دلیل ناهماهنگی موفق به حضور در جلسه نشده اند. ضمن عرض پوزش از این بزرگوار، از ایشان به خاطر همدلی شان سپاسگزاریم.

لازم به ذکر است که کانون نویسندگان ایران، نامه ای در اعتراض به این دستگیریها تهیه کرده که به امضای جمع کثیری از اعضای کانون رسیده است. (نامه کانون را می توانید در همین وبلاگ ملاحظه کنید.)

کمیته پی جوی آزادی دانشجویان از همه عزیزانی که در این دیدار شرکت کردند نهایت تشکر را دارد.

شعری از روزبه صف شکن

2007-12-26T14:05:00.000+03:30

پیشگاهِ سه قطره خون بر شانزدهمین زخم آذرماه

دامانی رنگین از آهِ خون و اشک
که بادهای کویری در آن می پیچند،
با زوزه های مستانه یِ پیچ اندر پیچشان
و نهالِ دردی که از دهانِ نیمه بازت می روید.

بارانی رخنه کرده به خاک سرد
بر روزن های پیکرت
که می تراویدند عزمی سخت
به دیروزِ زندگان.

ای خشمِ خزان یافته یِ هزاذه های درد،
تاوانِ نگاهت را
آهنانی آب دیده
در دشنه هایی برّا چنان نشستند
که از هیمه های جویده ی دندانشان
سب به هیبت خود سوخت.

آذرخش نگاهت
به تاولی سوزان
می گداخت بر پیکرِ وهن
و سربینه یِ سنگین اراده ات
یگانه ای بود
که می جستی در خیل لبخند مردمان،
و اینک شطّ مردمان
که می گذرد از دهلیزهای پیکرت
و آن گاه آرام می گیرد
به دامان لبخنده ای مدام
که خشکیده بر شیار لبانت
و اینک
معشوقگانی سوگوار
با دامانی رنگین از آهِ خ.ن و اشک.

آسوده باش،
اکنونِ زندگان
تنها
به زیر خاک خواهی خفت.
آرام گیر،
بغضت را به زیر خاک ببار این بار.

شعر شماره 7 از کتاب "گلمیخ های سربین"، اثر روزبه صف شکن، (انتشارات آئینه جنوب )، 1384

کسی ازپا نمی نشیند.

2007-12-26T14:01:00.000+03:30

گزارشی از تجمع دانشجویان در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

شب

با گلوی خونین

خوانده است

دیرگاه

دریا

نشسته سرد.

یک شاخه

در سیاهی جنگل

بسوی نور

فریاد می کشد.

با گذشت سه هفته از 16 آذر و دستگیری گسترده ی بیش از 40 دانشجو، دیروز، سه شنبه 4 دی ماه تجمع و تریبون آزادی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در حمایت از دانشجویان زندانی برگزار شد.
این تجمع با مشارکت طیفهای مختلف دانشجویی از جمله دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب ، دانشجویان کُرد و دانشجویان طیف دموکراسی خواه ساعت 12:30 در سلف دانشکده علوم اجتماعی و بدون فراخوان قبلی برگزار گردید. طبق قرار قبلی اعضای دفتر تحکیم نیز بایست حضور می یافتند اما به جز یک نماینده از آنها کسی حضور پیدا نکرد.

پیش از این دانشجویان پلاکارد ها و عکس های دانشجویان زندانی را به دیوار سلف آویختند. پلاکاردهایی چون : آزادی و برابری – اتحاد، مبارزه، پیروزی – همکلاسی هایمان را آزاد کنید – آکادمی در حصار فاشیسم – زندانی سیاسی آزاد باید گردد – فعالان چپ را آزاد کنید – دانشجویان کرد را آزاد کنید و... به چشم می خورد.
بیش از 100 تن از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی و دیگر دانشجویان دانشگاه های تهران در این تجمع شرکت کردند، تعدادی از خانواده های دانشجویان دربند نیز در این تجمع حضور داشتند. تجمع با سرود یار دبستانی و شعار "دانشجوی زندانی آزاد باید گردد" آغاز گردید و پس از آن یکی از نمایندگان دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به ایراد سخنرانی پرداخت. وی با معرفی دانشجویان زندانی و دفاع از مبارزه ی آزادی خواهانه ایشان دانشجویان را به اتحاد و تلاش برای آزادی آنان دعوت کرد. سپس یکی از فعالان کُرد دانشگاه تهران بیانیه دانشجویان و فعالان کرد را قرائت کرد. وی با رد اتهام تجزیه طلبی به فعالان کرد اذعان کرد که در واقع این حاکمیت است که مردم را به خودی و غیرخودی تجزیه کرده است. در ادامه، نماینده ی دانشجویان طیف دموکراسی خواه به ایراد سخنرانی پرداخت. او نیز بازداشت گسترده ی دانشجویان چپ را محکوم کرد و آزادی تمامی دانشجویان را خواستار شد.
در تمام مدت تجمع شعارهای "اتحاد ، مبارزه ، پیروزی" و "دانشجوی زندانی آزاد باید گردد" و "دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد" ، "سعید حبیبی آزاد باید گردد" به کرات از سوی جمعیت حاضر تکرار می شد.
دانشجویان مستقل دانشگاه علوم اجتماعی نیز به خواندن بیانیه خود پرداختند و مصرانه خواستار آزادی انوشه آزادبر و دیگر دانشجویان در بند شدند. یکی از همکلاسی های انوشه آزاد بر، دانشجوی زندانی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، با صحبت در مورد انوشه، وی را افتخار دانشگاه خود خواند و خواهان آزادی فوری انوشه و دیگر رفقا گردید.
سپس بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاه های سراسر ایران قرائت گردید. در این بیانیه ضمن اشاره به سرکوب های دهشتبار دهه شصت و کشتارهای سال 67 و همچنین سرکوب کارگران خاتون آباد، و نیز افشای تلاش تمامی جناح های رژیم برای از بین بردن جنبش های آزادی خواه و برابری طلب جامعه در لفافه های گوناگون، اعلام نمود که فریاد رسای آزادی خواهی و برابری طلبی در دانشگاه حتی با سرکوب فاشیستی نیز ساکت نخواهد شد و تا آزادی تمامی دانشجویان زندانی مبارزه ادامه خواهد داشت. در ادامه یکی از دانشجویان به نمایندگی از دانشجویان دانشکده مدیریت به سخنرانی پرداخت و او نیز سرکوب و شکنجه ی دانشجویان را به شدت محکوم کرد.
در پایان دانشجویان با اعلام ادامه مبارزه و اعتراض تا آزادی تمامی دانشجویان زندانی با سرود "یاردبستانی" و "برپا خیز از جا کن..." به این تجمع خاتمه دادند.

حضور پرشور دانشجویان و حمایت های دلگرم کننده‌شان گرمای خاصی به وجود همه داد. آنها با برگزاری این تریبون آزاد نشان دادند که هرگز از پا نمی نشینند و در راه پیشبرد آزادیخواهی و برابری طلبی و برای آزادی رفقای دربندشان از پرداخت هیچ هزینه ای فروگذار نخواهند بود. آنان دیگر بار نشان دادند که آزادیخواهی و برابری طلبی در اساس جامعه ریشه دارد و با دست گیری 40 نفر، 100 نفر و 1000 نفر هم نخواهد خشکید. تا شکاف طبقاتی وجود دارد آزادیخواهی و برابری طلبی هم وجود دارد، تا ستم بر زن وجود دارد آزادیخواهی و برابری طلبی هم وجود دارد و ... این تجمع که بدون هیچ تبلیغ و حمایتی از طرف هیچ رسانه ای صورت گرفت گامی در این جهت بود. برخلاف تمام کارهایی که تا کنون انجام گرفته بود این حرکت خودجوش صدای رساتری بود و تاثیر چشم گیری بر همه داشت. فراموش نکنیم که فضای رعب و وحشت در جای جای جامعه به خصوص در بطن دانشگاه موج می زند. در حقیقت هر کس آن جا بود می دانست که ممکن است این حضور هزینه داشته باشد. واقعاً کسی ابایی از آن نداشت.کسی از پا نمی نشیند.

سه هفته پیش بود.

2007-12-26T13:38:00.000+03:30

سه هفته پیش بود. همین روز یک شنبه. دو روز از مراسم بزرگداشت محکومیت قتل های پوینده و مختاری در امام زاده طاهر گذشته بود. دو قتلی که در کنار دهها مورد دیگر کمتر کسی در حاکمیت است که آنها را دست کم نشانه ضعف اگر نه نشانه سرافکندگی نظام نداند. آخر چطور چند مامور خود سر وزارت اطلاعات توانسته بودند در بالاترین سطوح آن وزارت خانه نفوذ کنند و در نظامی که همواره داعیه آزادی داشته است شنیع ترین قتلهای تاریخ را مرتکب شوند؟

اما گویا این همه درس عبرتی نشد تا رفتاری چنان فجیع را برای همیشه مانع شود. چند سال گذشت و به زهرا کاظمی برخورد جسم سخت با سرش!! را نسبت دادند. نسبتی آن قدر مضحک که باعث می شود بعد از چهار سال پرونده مجددا به جریان بیافتد.

به محمود صالحی کارگر اتحادیه خبازان سقز حتی در حالت اغما!! هم مرخصی داده نمی شود. او در تلاش بوده که مراسم اول ماه مه – روزجهانی کارگر را – در سقز به صورتی مستقل برگزار کند.

در همان مراسم پوینده و مختاری هم دانشجویان آزادی خواه و برابری طلبی که حضور داشتند آزادی کارگران و دانشجویان دربند را فریاد کرده بودند.

امسال قرار بود این دانشجویان مراسم مستقل 16 آذر را به خاطر مصادف شدن آن روز با جمعه در روز سه شنبه 13 آذر برگزار کنند. اما درست همان یک شنبه بود که موج دستگیریها گسترش بی سابقه ای یافت. آن قدر بی سابقه که تا روز سه شنبه بیش از سی تن از دانشجویان به اشکال مختلف دستگیر شده بودند.

زمان گذشت و پیگیری خانواده ها از همان شب آغاز شد. آنها عمدتا از طریق دوست و آشنای فرزندانشان از این دستگیریها مطلع می شدند. چرا که ماموران امنیتی خود را موظف نمی دانستنند با خانواده ها تماس بگیرند. خوب! لابد خودشان فرزندی نداشتند یا از اضطراب مادرانه چیزی نشنیده بودند.

زمان گذشت اما خانواده ها نمی توانستند و نمی توانند به غیاب فرزندانشان عادت کنند. این زخمی نیست که کهنه بشود. تولد فرزند دلبندِ دربند یا احیانا تولد این یکی که آزاد است ولی نمی تواند از آزادیش لذتی ببرد وقتی که خواهر یا برادرش در بند است، هر نگاه به چوب رختی که کسی از آن لباسی برنمیدارد تا به تن کند، هر غذای لذیذی که در غیاب آن عزیز تو بی مزه می شود، اینها و دهها یاد مشابه، مادر، خواهر، همسر و همه را وامیدارد که هرروز از این جا به آن جا بروند، امروز این کمیسیون در مجلس، فردا قوه قضاییه پس فردا رفتن به دفتر دکتر زرافشان وکیل دانشجوها روز دیگر استمداد از برنده جایزه نوبل صلح تا از نفوذش در جهت آزادی بی قید و شرط عزیزانشان استفاده کند. چرا که همه متفق القول می دانند جرمی مرتکب نشده اند.

چند روز بعد در شب یلدا سوز و سرما را به جان می خرند و وقتی که درخواست ملاقات عزیزان بی گناهشان بی پاسخ می ماند مقابل مخوف ترین جای شهریعنی زندان اوین به یاد عزیزان پشت دیوارشان شمع روشن میکنند. مقابل زندانی که امیدوار بودند پس از انقلاب 57 به موزه ای بدل شود برای نشان دادن زشتی های رژیم ستم شاهی نه دیواری مانع میان آنان و عزیزانشان.

اما مگر خواست این دانشجویان چه بود و چه مواردی را در آن روز مطرح کرده بودند؟ نگاهی به پلاکلاردها و شعارهای آنان پاسخ سوال ما را می دهد: مخالفت با حمله ی نظامی و تحریم اقتصادی؛ خواست تشکل های مستقل و واقعی اجتماعی؛ مخالفت با طرح هایی چون سهمیه بندی بنزین که معیشت مردم را تهدید می کند؛ تلاش در جهت پیوند جنبش دانشجویی با جنبش های کارگری و زنان. جالب آن که در این بین حتی یک مورد هم دال بر معاند بودن آنان نمی توان یافت. اما ظاهرا هنوز عوامل خود سر در وزارت اطلاعات کم نیستند و در واقع آن قدر قدرتمندند که می توانند بیانیه این وزارت خانه را رأساً بنویسند و به دانشجویان بزرگترین دانشگاه کشور همراه داشتن تیروکمان!! و کتب ضاله!! را نسبت دهند. شاید وقت آن رسیده که کل حاکمیت با تبرئه کلیه دانشجویان از تکرار سناریوهای بی اساس پیشین دست بردارد. تن یکی

گزارش شماره 10 از اقدامات خانواده ها*

2007-12-25T23:54:00.000+03:30

امروز سه شنبه 4/10/86 و با گذشت بیش از سه هفته از دستگیری بچه ها خانواده ها همچنان راه دادگاه انقلاب و مجلس را می پویند تا بلکه یک قدم به آزادی بچه ها نزدیکتر شوند.
صبح امروزساعت 8.30 وکلای دانشجویان - آقایان زرافشان، شریف، سلطانی، رئیسیان، معصومی، ابوطالبی، داورزاده و خانمها پراکند، محمدی و میرزایی- به دادگاه انقلاب مراجعه کردند و توانستند وکالتنامه های خود را به دادگاه بدهند تا در صورت امکان برای امضا به بازداشتی ها داده شود. آنها همچنین می خواستند برای روشن شدن وضعیت بچه ها و بویژه آنهایی که شرایط مبهم تری دارند با قاضی حداد، معاون امنیت نیز ملاقات کنند که البته موفق نشدند. وکلا و برخی از خانواده ها تا حدود ساعت 11 آنجا بودند.

پس از آن خانواده مطابق قرار خود با آقای محمدی، ساعت 1.30 در مقابل مجلس برای چندمین بار گرد هم آمدند. آنها پس از 3 ساعت انتظار توانستند ساعت 4.30 و در مقابل در مجلس وی را ببینند. آقای محمدی مجددا به خانواده ها اعلام کرد که کلیه بچه ها مرتکب جرم شده اند اما درجاتش فرق می کند. وی نیز بدون وجود هیچ دادگاه و حکمی اتهام ارتباط با گروه های خارج از کشور، قصد براندازی، قصد جذب به گروه های خارج از کشور و پیکارهای مسلحانه را به بچه ها نسبت داد. وی گفت که این بچه ها تفکرات مارکسیستی داشته و قصد شیوع آن را داشته اند؛ و آنها جلو این امر را گرفته اند. وی همچنین افزود که آنها وزیر علوم را نیز به مجلس خواسته اند و از وی در مورد اینکه چرا گذاشته که وضع دانشگاه ها به اینجا برسد توضیح خواهند خواست.
وی در پاسخ به سوال خانواده ها در مورد آزادی بچه ها گفته است که همه بجز چند نفر آزاد می شوند آما زمانش معلوم نیست. یک سری از پرونده ها تکمیل شده و یک عده هم حاضر به همکاری نشده اند. وی در پاسخ به اعتراض خانواده ها در مورد بی قانونی دادگاه و اطلاعات و پاسخ نگرفتن از داخل و لزوم رو آوردن آنها به نهادها و نیروهای خارج گفت که در مورد آقای اکبر گنجی آقای بوش گفت که ما گنجی را آزاد می کنیم اما آقای گنجی تا وقتی که محکومیتش تمام نشد نتوانست بیرون بیاید.!

آقای محمدی همچنین به خانواده ها گفته است که اگر زیاد پافشاری کنند، بازجویی ها و پرونده به خانواده ها هم کشیده می شود!

در پایان خانواده ها اسامی بچه هایی را که تاکنون با منزل تماس نگرفته اند را به وی دادند و از وی خواستند که در مورد این افراد تاکید کند که امکان تماس تلفنی آنها با خانواده هایشان فراهم شود. این افراد شامل مهدی گرایلو، بهروز کریمی زاده، علی سالم، نادر احسنی، سعید حبیبی، مجید اشرف نژاد (و احیانا اسامی دیگری که شاید از قلم افتاده باشد) بود. آقای محمدی همچنین قول داد که برای عید غدیر برای تعدادی از بچه ها قرار ملاقات تنظیم کند.

پس از آن تعدادی از خانواده های دانشجویان دربند په دیدار آقای علی اشرف درویشیان رفتند. وی نیز با وجود ضعف زیاد جسمی به گرمی از آنها استقبال کرد و ضمن ابراز ناراحتی از این برخورد با دانشجویان و در بند بودن بچه ها حمایت خود را از خانواده های آنها اعلام کرد. (شرح کاملتر این دیدار در گزارش مستقلی آورده میشود.)

پیش از این خانواده ها روز 5 شنبه 29/9/86 در منزل مادر یکی از دانشجویان با سایر اعضای کانون نویسندگان ایران دیداری دوستانه داشتند. در این دیدار نیز مهمانان همدلی خود را با خانواده ها و حمایتشان را از آزادی بی قید وشرط بازداشت شدگان مراسم 16 آذر اعلام کردند. (شرح این دیدار در گزارش های آتی آورده خواهد شد.)

حمایت شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل از آزادی دانشجویان

2007-12-24T21:44:00.000+03:30

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل 2003 و دبیر کانون مدافعان حقوق بشر در ایران با امضای فراخوان کمیته پی جوی آزادی دانشجویان در بند، از آزادی بی قید و شرط دانشجویان حمایت کرد.

گزارش شماره 9 از اقدامات خانواده ها

2007-12-24T21:40:00.000+03:30

امروز دوشنبه 3/10/86 خانواده ها ی دانشجویان ساعت 9 صبح در مقابل درب ملاقات زندان اوین جمع شدند تا بلکه بتوانند از مسوولین وقتی برای دیدار با فرزندان خود بگیرند. تک تک خانواده ها اسم ملا قات شونده و ملاقات کننده را در برگه های مخصوص ملاقات نوشته و خواستار دیدار با عزیزانشان شدند. اما آنچه در پاسخ به این درخواستشان شنیدند چیزی نبود جز اینکه بچه ها ممنوع الملاقات اند، آنها همکاری نمی کنند. پس از این دلشکستگی همراه با خشمی فروخورده، مادران و پدران تنها توانستند کمی پول و احیانا لباس برای فرزندان خود بفرستند که البته در مورد لباسها نمی توان مطمئن بود که به دست بچه هایشان خواهد رسید.
پس از آن خانواده ها تصمیم گرفتند که برای اعلام خواسته های خود – در درجه اول آزادی و در غیر اینصورت ملاقات با عزیزانشان- و نیز روشن شدن وضعیت فرزندانشان به دفتر آقای شاهرودی، رئیس قوه قضائیه مراجعه کنند. در دفتر آقای شاهرودی آنها با برخورد بسیار نامناسبی روبرو شدند و به آنها گفته شد که کارشان به آقای شاهرودی ربطی ندارد، هر وقت به محکومین حکم دادند آن موقع به آقای شاهرودی مربوط می شود. خانواده ها ساعت 2 بعد ازظهر از هم جدا شدند تا هر یک در تنهایی خود به عزیزی که بی گناه و تنها در این سرمای زمستان و دور از آنها و در پشت دست نیافتنی ترین دیوارها روزها را می شمارد فکر کنند.

خانواده های دانشجویان در بند به همراه وکلایشان، فردا ساعت 8.30 به دادگاه انقلاب مراجعه می کنند. همچنین ساعت 1.30 نیز با آقای محمود محمدی قرار ملاقات دارند.